Friday, July 29, 2016

ஹீரோ ஆக நினைச்சு-ஜீரோ வாங்கிய கதை


நா படிச்ச பள்ளியப் பொறுத்த வரை பத்தாவது வரைக்கும் எந்த தேர்வானாலும் ஆசிரியர் வகுப்பில் இருக்கும் அனைத்து மாணவர்களையும் தனித் தனியே அழைச்சு தேர்வை நடத்துவாங்க. ஆசிரியர் கேள்வி கேட்க மாணவன் பதில் சொல்லனும். பத்தாவது வரைக்கும் அப்படிதான். பத்தாவதில் பொதுத் தேர்வு இருப்பதால் அந்த வருடம் முழுவதும் தேர்வு எழுதும் ஃபார்மெட் பொதுத் தேர்வை கருத்தில் கொண்டு அதர்க்கேற்ப்ப நடத்துவார்கள்.

தேர்வு சமயத்தில் நாங்கள் சொல்லச் சொல்ல பதில்கள் வேறு ஒருத்தர் எழுத பள்ளி நிர்வாகம் எழுதுபவரை ஒவ்வொருத்தருக்கும் தனித் தனியே எழுத ஏற்பாடு செய்வார்கள். எழுத வருபவர்கள் பெரும்பாலும் எங்கள் பள்ளியைச் சுற்றி இருக்கும் கல்லூரிகளில் இருக்கும் என்.எஸ்.எஸ். மாணவர்களும் சில சமயம் அதே கல்லூரியில் விருப்ப பட்ட மாணவர்களும் தேர்வெழுத வர அவர்களது கல்லூரியே அனுமதிக்கும். அப்படி பத்தாவதில் ஆரம்பிச்சது பதினொன்னு பன்னிரெண்டாம் வகுப்பிலும் அதே ஃபார்மெட்டில்தான் தேர்வுகள் நடந்தது.

***

நா பத்தாவது வருவதற்கு முன்பு ஸ்டெல்லா மேரிஸ்ல இருந்தெல்லாம் தேர்வு எழுத மாணவிகள் வருவாங்களாம். அதன் பிறகு அவர்கள் கல்லூரிக்கும்-எங்கள்¬ பள்ளிக்கும் தூரம் என்பதால் நின்று விட்டார்கள்.

இப்போ அதனை நினைச்சு பார்த்தா எனக்குதான் ஒரே வருத்தம். நடிகை சமந்தா அவர்கள் ஸ்டெல்லா மேரிஸ்லதான் படிச்சாங்களாம். ஒருவேளை அவுங்க என்.எஸ்.எஸ் குழுவில் இருந்திருந்தால் எப்போதாவது...
நானும் சமந்தாவும் நேருக்கு நேர் உட்காந்துக்கொண்டு, ரெண்டு பேருக்கும் இடையே நான் சொல்லச் சொல்ல சமந்தா பதில்கள் எழுத ஒரு சின்ன மேசை இருப்பதாவும், ஓரடி இடைவெளியில ரெண்டு பேரும் மூணு மணி நேரம் தேர்வு எழுதுறத கற்பனை செய்ஞ்சு பார்த்தா
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
. . . . . . . .
கஷ்ட்டமா இருக்கு. பின்னே நா உடுர கதைய எல்லாம் பக்கம் பக்கமா ஆன்சர் ஷீட்ல எழுதனுமே. சாஃப்ட்டான சமந்தாவின் விரலுக்கு என்னால் ஒரு சோதனை வரணுமா செல்லம் ச்சி டங்க் சிலிப்... சமந்தா பாவம் :)

ஓகே நோ ஜோக்ஸ்... சீரியஸ்.

பத்தாவதில் இருந்து அப்படி என்றால் முந்தைய வகுப்புகள் எல்லாம் மேற் சொன்னது போல தேர்வை அந்தந்த பாட ஆசிரியரே நடத்துவார். நூறு மதிப்பெண்கள் கொண்ட தேர்வு தாளில் எப்படியும் முப்பது முதல் முப்பத்தஞ்சு மதிப்பெண்கள் வரையிலும் ஒரு மதிப்பெண்கள் கேள்விகள் இருக்கும். ஆசிரியர் ஒவ்வொரு மாணவனையும் அழைச்சு தனித் தனியே கேட்டிட்டு இருக்க முடியாது என்பதால், வகுப்பில் ஓரளவு நல்லா பார்க்க முடிஞ்ச மாணவர்கள எல்லாம் முதல் வரிசையில் உட்கார வைத்துவிடுவது.

அவர்களுக்கு பின்னால் மற்ற மாணவர்கள் உட்கார செய்து ஆசிரியர் கேட்கும் கேள்விக்கு கையை உயர்த்தி பதில் சொல்லனும். உதாரணத்திற்கு சரியான விடையை தேர்ந்தெடுக்கும் பகுதியில ஒரு கேள்விக்கு விடை எத்தனாவது ஆப்ஷனில் இருக்கோ அத்தனை விரல்களை கையை உயர்த்தி காட்டனும். ஆசிரியர் ஒவ்வொருத்தரையும் பார்த்து மதிப்பெண்கள் போட்டுக்கொண்டு வருவார்.

இதனால நேரம் மிச்சம் ஆவதோடு ஆசிரியருக்கும் ஒரே கேள்விய திரும்பத் திரும்ப கேட்க வேண்டி அவசியம் இருக்காது. அதன் பிறகு பெரிய கேள்விகள் மட்டும் ஆசிரியர் வகுப்பில் இருந்துக்கொண்டு ஒவ்வொருத்தரா அழைச்சு கேள்வி கேட்பார். தேர்வை எழுதாதவர்கள் வகுப்பிற்கு வெளியே இருப்பாங்க. எழுதி முடிச்சவுங்க வகுப்பில் இருப்பாங்க. இதுதான் பத்தாவது வரைக்கும் எங்க பள்ளியில் தேர்வு நடத்தும் முறை.

இப்படி இருக்க, எட்டாவதுல நினைக்குறேன். அரையாண்டு தேர்வு சமயம். சமூக அறிவியல் பாடம். நெல்சன் சார் தேர்வை நடத்த வந்தார். எப்போதும் போல் யார் யார் எங்கு அமரணுமோ அங்கேச் சென்று உட்காந்தோம். தேர்வு ஆரம்பிச்சது. நெல்சன் சார் முதல் கேள்விய கேட்க ஆரம்பிச்சார். தரையில் பஞ்சு விழுந்தாலும் கேக்குரளவு அமைதி-வகுப்பில். ஒவ்வொருத்தரா பதிலை காட்ட கையை உயர்த்த ஆரம்பிச்சோம். திடீரென ஒரு லேசான சப்தம். டொக் டொக் டொக். சப்தம் நின்று விட்டது. அடுத்த கேள்வி கேட்டார் நெல்சன் சார். விடையைச் சொல்ல கையை உயர்த்தி காட்ட வேண்டும். மீண்டும் அதே சப்தம் டொக் டொக் டொக். இப்படியே ஒரு பத்து கேள்விகள் ஆசிரியர் கேட்க திடீரென அவருக்கொரு சந்தேகம் வந்திடுச்சு. சரியா படிக்காத பசங்க எல்லாம் கூட கரெக்ட்டா பதில் சொல்லுறதுதான் காரணம்.

நெல்சன் சார் நாற்காலியை விட்டு வகுப்பறையில் சுற்றிக்கொண்டு தேர்வை தொடர்ந்தார். ஆனாலும் முன்பிருந்த அளவிற்கு டொக் டொக் டொக் சப்தம் வராட்டியும் லேசாக வந்தது- அதுவும் எனது மேஜையில் இருந்து. நெல்சன் சார் பக்கத்தில் வந்ததை நான் கவனிக்கவில்லை. திடீரென என்னை எழுந்திரிக்கச் சொல்லி தன்னுடன் அழைத்துச் சென்று தனது பக்கத்தில் தரையில் உட்கார வைத்துக்கொண்டார். அப்போதே விஷயம் புரிந்து விட்டது. செத்தோம்டா சேகருனு போய் உட்காந்தேன்.

சார் அடுத்த கேள்விய கேட்க பலரும் தப்பா பதில் காட்டினார்கள். நல்லா படிக்கிற நாலஞ்சு பேரும் விடை எத்தனாவது ஆப்ஷனில் இருக்கிறது என்பதை மேசையை லேசாக விரலால் தட்டி சைகை செய்வதை நிறுத்தி விட்டார்கள்.

’நாந்தான் எல்லாத்துக்கும் காரணம்’னு சார் முடிவுக்கு வந்திட்டார்

அப்பறம் என்ன, நெல்சன் சார் வேற பீட்டி வாத்தியாராச்சே மொத்திய மொத்த கதையையும் இங்க சொல்லவா வேனும்.

நண்பர்களுக்கு உதவி செஞ்சு ஹீரோ ஆகலாம்னு நினைச்ச எனக்கு அந்த பரிட்சையில் ஜீரோ மதிப்பெண்கள் வாங்கியதுதான் மிச்சம்:)))

Saturday, July 23, 2016

மகிழ்ச்சி தராத வெற்றி- கபாலி



படத்தை பார்ப்பதற்கு முன்பிருந்த மன நிலையை சற்று விளக்கிவிடுகிறேன்.
சிறுவயதில் இருந்தே ரஜினியோட தீவிர ரசிகன் நான்.
இன்னது தான் சரியாக காரணம் சொல்லத் தெரியல. தவறாமல் எல்லா ரஜினி படத்தையும் தியேட்டரில் தான் பார்ப்பேன். அப்பேர் பட்ட நான் லிங்கா படத்தை ஒரு சுப
தினத்தில் கணினியில்தான் பார்த்தேன். அதுவும் படம் வெளி வந்த ரெண்டு மூணு மாசத்துக்கு அப்பரம்தான்.
படத்தில் ஃப்ளாஷ்பேக் காட்சிகள்தான் பிடிச்சிருந்தது தவிர உண்மை ஒருநாள் வெல்லும் பாடலும், ‘ஒருநாள் சாப்பிடாம இருந்தால் பிரச்சனையே இல்ல. ஆனா
ஒருநாளும் சாப்பிடாம இருந்தாதான் பிரச்சனையே’நு வரும் வசனம் மட்டுமே மனதில் நின்றது. எந்த எதிர்பார்ப்பு இல்லாம பார்த்ததால் என்னவோ தாராளமா
ஒருதடவை படத்தை தலைவருக்காக பார்க்கலாம்ன்னு தோணிச்சு. அவ்வளவுதான்.
ஓவர்டூ கபாலி....
ரஜினியை இயக்குவது ரஞ்சித் என தெரிந்ததில் இருந்து கபாலி பற்றிய எதிர்பார்ப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமா துளிர் விட ஆரம்பிச்சது. சின்னதா ஒரு பயமும்கூடவே.
தொடர்ந்து இரண்டு தோல்வி படங்கள் தலைவருக்கு. மெட்ராஸ் ஹார்ட் டிஸ்க்ல இருந்தாலும் பத்து நிமிஷத்துக்கு மேல பார்க்க பொறும இல்ல. ‘அப்பேர் பட்ட
இயக்குனர் எப்படி...’
ட்ரைலர் செமையா வந்திருந்தாலும் சாங்ஸ் விசயத்துக்கு வந்ததும் ஏமாற்றம்தான். ரகுமான் இல்லாததே ஏமாற்றத்திற்கு மிக முக்கிய காரணம்.
படம் வெளியிடும் தினம் உறுதி ஆவதற்கு முன்பே இம்முறை முதல்நாள் இல்லை முதல் ஒரு வாரம் கூட பார்க்க கூடாதுனுதான் முடிவு செய்திருந்தேன். தம்பி போன்
செய்து தமிழ் வர்சன்ல கபாலி பார்க்க ரெண்டு டிக்கெட் வாங்க சொல்லி இருந்தான். ’என்ன தெலுங்குல பார்க்கலியா?’ ‘தலைவர் டா தமிழ் டா’னு அழகான
அவனது தமிழ் (தோழா நாகார்ஜுனா பேச்சை நினைவு படுத்தியது) சொல்லி என்னை உசுப்பேத்தி விட்டான். பேசாம நாமளும் படத்தை பார்த்திடுவோமே யோசிக்க
ஆரம்பிச்சேன். வியாழன் இரவில் இருந்தே வரத்துவங்கிய படத்தோட
விமர்சனங்கள் ஒருவித நம்பிக்கை கொடுத்தது. தேங்க்ஸ் டூ மணிமாறன் சார்.
நேற்று காலைல சில பதிவர்கள் கொடுத்த நம்பிக்கையாலும் நிம்மதியா மூச்ச விட்டு எடுத்த சபதத்தை மீறும் விதமா கடைசியா இன்று காலை படத்தை
தமிழில்-திருப்பதியில் பார்த்தேன்:)
திருப்பதியில ஒரே ஒரு தியேட்டரில் மட்டுமே தமிழில் படம் என்பதால் பதினொன்னரைக்குதான் காட்சி என்றாலும் பத்தரைக்கெல்லாம் தியேட்டருக்குச்
சென்றுவிட்டோம். டிக்கெட் கொடுக்கும் கவுண்டரில் கூட்டமே இல்ல. டிக்கெட் வாங்கிக்கொண்டு சிறிது நேரம் காத்திருந்தோம்.
அரங்கில் நுழைந்ததில் இருந்து படம் ஆரம்பிக்கும் நொடி வரையிலும் தனி பட்ட முறையில் எனக்கு ’எப்படி படம் இருக்குமோ’ சின்னதா ஓரத்தில் ஒருவித-பயம்.
என்னதான் மத்தவுங்க நல்லா இருக்குனு சொன்னாலும் எனக்கென ஒரு ரசனை இருக்கும் இல்லையா? அதனால படத்தை சந்தேக கண்ணோட்டத்தோடுதான் பார்க்க
ஆரம்பிச்சேன். படம் ஆரம்பிச்சதுல இருந்து சீக்கிரம் படத்தோடு ஒன்றிவிட முடிந்தது. கதை ஏற்கனவே தெரிஞ்சிருந்தாலும் எதிர்பாராத சில ட்விஸ்ட்டுக்கள்
ஆங்காங்கே இருப்பதால் இயல்பா படத்தை பார்க்க முடிஞ்சது.
ஆரம்பத்துல ஒரு இருவது நிமிசம் அரங்கு முழுவதும் விசில்/ஆட்டம்/கொண்டாட்டம் எல்லாம். அதன் பிறகு அரங்கு முழுவது அமைதி. பிறகு படம் என்னவோ மெதுவா
போறதா ஒரு ஃபீல். சில சமயம் நம்மை சோதிக்கிற ரேஞ்சுக்கு கொண்டு போய் விடுவாங்களோனு ஒரு பயம். அவ்வப்போது தலைவர் பேசும் வசனங்கள் நிமிர்ந்து
உட்கார வைக்கிறது.
 இடைவெளிக்கு முன்பு வரும் ட்விஸ்ட் எதிர்பார்க்காதது.
இரண்டாம் பாதி முதல் பகுதி போல் சோதிக்கல. படத்தில் இரண்டாம் பாதிதான் எனக்கு பிடிச்சிருக்கு. கேங்ஸ்டர்கதையில ஃபேமலி செண்டிமெண்ட் போஷம்
அருமை. சொல்லப்போனால் அது மட்டுமே என்னை படத்தில் அசுவாசப் படுத்தியது.
படத்தில் ரஜினி பேச ஆரம்பிக்கும் முதல் வசனமான ‘மகிழ்ச்சி’ படத்தில் ஆங்காங்கே மீண்டும் மீண்டும் சொல்லுவது அழகு. (அதுவே சில தினங்களுக்கு ஒருவித
ட்ரெண்டாக மாறப்போவது நிச்சயம்)
பாடல்கள்ல சொதப்பினாலும் சந்தோஷ் பின்னணி இசை ஏவரேஜ்.
***
வீட்டுக்கு வந்ததும் எப்போதும் போல் அம்மா:
‘படம் எப்படி?’னு கேட்டாங்க
 சூப்பராவும் இல்ல சுமாரான படமாவும் தெரியல. நடு நிலையா இருக்குனு சோகத்தோடு சொன்னேன்.
***
 ஏனோ எனக்கு மட்டும்தான் இப்படியாத் தெரியல. மொத்தத்தில் கொண்டாட்டம்/மகிழ்ச்சி தராத வெற்றியா
தலைவரோட கபாலி இருக்கபோவதா எனக்கு தோணுது.
---
 உங்களுக்கு எப்படி?

Wednesday, July 20, 2016

சீரடி சாயி பாபா -சொன்னதும்-மக்கள் செய்வதும்!



பூமியில் அவதார புருஷர்களது படையெடுப்பு சாயி பாபா பிறகு சத்திய சாயி பாபானு ஒருத்தர் ஆந்திராவில் புட்டபர்த்தியில் முளைத்தார். அதைத் தொடர்ந்து ஜக்கியாம்-கல்கியாம் ஒவ்வொருத்தரா தன்னை ஒரு அவதார புருஷனாக சிலரிடம் கூவச் சொல்லி ஊர் உலகத்த ஏமாத்திகிட்டு வர்ராய்ங்க.
இது சாமியார்களைப் பற்றி பதிவு என்றாலே (நன்றி-டாக்டர் நம்பள்கி) போலிச் சாமியார்கள் என்றுதான் எழுத கை பரபரத்தது‘ சாமியார் என்றாலே போலிதான்’ என்றும் (டாக்டரது கருத்து நினைவு வந்தது). கிடையாது என்பதால் சாயி பாபா விஷயத்துக்கு வருவோம்.
ஆமாம் என்ன திடீரென பாபாவை பத்தி எழுத காரணம்! நேத்தைக்கு குரு பெளர்ணமி.
பெளர்ணமி தெரியும் மாசம் மாசம் வானில் ஏற்படும்! அது என்ன குரு பெளர்ணமி? சாயி பாபா அவரோட பிறந்தநாளை அப்படிச் சொல்கிறார்களாம்!

கிட்டத்தட்ட ஒரு வாரம் முன்னாடியே குரு பெளர்ணமி தினம் அன்று பாபாவிற்கு பால் அபிஷேகம் செய்ய விருப்பபட்டவர்கள் சந்தா கொடுப்பவர்கள் கொடுக்கலாம் என்கிற அறிவிப்பு கோயிலில் இருந்ததா அம்மா சொல்லி தெரிய வந்தது. நேற்றைய தினம் அதிகாலையில் இருந்து தொடர்ந்து எத்தனை லிட்டர்கள் அபிஷேகம் பெயரில் பாலை வீண் செய்திருப்பார்களோ நினைத்து பார்க்கவே மனம் கனக்கிறது.
பக்தியோடு/நம்பிக்கையோடு இருந்த ஒரு காலத்தில் வீட்டிற்கு அருகில் இருக்கும் அந்த பாபா கோயிலுக்கு பல முறை சென்றிருக்கிறேன். கோயிலுக்கு நுழை வாசலில் இருபுறமும் பிச்சை எடுப்பவர்கள் பார்த்திருக்கிறேன். அதில் 80 முதல் 90 சதவீதம் பேர் வரை பிச்சை எடுப்பதே தொழிலாக வைத்திருப்பவர்கள் இருந்தாலும் குடும்பத்தாரால் கைவிடப்பட்ட வயதானவர்கள், மாற்று திரனாளிகள் என தங்களது தேவைக்காக பிச்சை எடுப்பவர்கள் இருப்பார்கள். இப்போ கூட அது மாதிரி யாராவது ஒருத்தராச்சும் இருக்கலாம். இருந்தாலும் அவருக்கு ஒரு டம்ளர் பாலையாச்சும் குடிக்க கொடுக்கலாமே!
 கொடுத்திருக்க மாட்டார்களே!

பாபா என்ன சொன்னார்? சக மனிதரை நேசி, உதவி செய், இத்யாதி இத்யாதி! ஆனால் கோயிலில் நடப்பதோ பாபா சொன்னதற்கு முற்றிலும் நேர் எதிராக நடக்கிறது! பஜனைகளும், பாபாவின் புகழையும்தான் பரப்புகிறார்கள்! பாபாவின் தத்துவங்கள்/போதனைகளை ஒரு சாமானிய பக்தர் எளிதில் புரியும் படி எடுத்துச் சொல்லலாமே? அவர் மனித நேயத்தைதான் பிரதானமாக கொண்டு போதனைகள் செய்து வந்திருக்கிறார். அதை ஊர் ஊராக பரப்புவதை விட்டுட்டு தெருக்குத் தெரு பாபா கோயில் எழுப்புவது-ஃபேஷனாகிடுச்சு! எனக்கு தெரிந்து இங்கு ஒரு மூத்த அரசியல் வாதி ஒருத்தர் சுமார் ஐந்து கோடிச் செலவில் சீரடியில் இருக்கும் கோயிலை விடவும் பிரம்மாண்டமான கோயில் ஒன்றை கட்டி இருக்கிறார். (இடம் சொன்னா அதுவே அவர்களுக்கு ஓசி விளம்பரம் ஆகிடும் என்பதால் சொல்லல).

சாயி பக்தர்கள் தமிழகத்தை விடவும் ஆந்திராவில்தான் அதிகம். தொன்னூருக்கு பிறகு பெற்றோர்கள் ஆண்-பெண் பேதமின்றி தங்களது பிள்ளைகளுக்கு சாயி பெயர் சூட்ட ஆரம்பித்தார்கள். கடந்த பத்தாண்டுகளில் சீரடிக்கு ஒருமுறையாவது சென்று வரவேண்டும் என்கிற ஆசை பலரது மனதிலும் துளிர் விட ஆரம்பித்தது. அவ்வளவுதான் இதை தங்களுக்கு சாதகமாக கொண்டு பல தனியார் ஏஜன்சிக்கள் சீரடி யாத்திரை சாமானியனிடம் கொண்டு சேர்த்தனர்.
எந்த ஒரு வசதிகளும் இல்லாத சீரடி கிராமம் தற்போது சகல வசதிகளோடு நகரமாக மாறி விட்டது. மிகப்பெரிய அளவில் பாபாவை வைத்து அங்கு தொழில் நடப்பதால் பிழைப்பை நடத்துபவர்கள் எண்ணிக்கை நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக்கொண்டே வருகிறது. போகட்டும் அப்படியாவது பலருக்கு பிழைக்க ஒரு தொழில் கிடைச்சதா வெச்சுக்கலாம்.

எனக்கு பாபாவிடம் பிடிச்சதே இந்து-முஸ்லீம் ஒற்றுமையாக சேர்ந்திருக்கனும் என்கிற தமது உன்னத எண்ணத்தை செயல் படுத்த அவர் எடுத்த முயற்சிகள். தவிரவும் அவர் சக மனிதரை நேசிக்க வேண்டும். கஷ்டத்தில் இருப்பவர்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்னும் உயரிய கருத்துக்களால் கவரபட்டேன்.

ஒரு முறை அப்பா என்னிடம் ‘நம்ம ஊருலயும் ஒரு துறவி இருந்திருக்கிறார். அவரை யாரும் கண்டுக்காததால அவர பத்தி நம்ம ஊர்ல இருக்குரவுங்களுக்கே தெரியல’ சொன்னார். யோசித்து பார்த்தால் ஒரு உண்மை புரிந்தது. பாபாவின் சீடர்கள் அக்காலத்தில் பெரும் செல்வந்தர்களாக இருந்ததால் எளிதில் அவரது புகழ் சீரடியை விட்டு மாவட்டம், மானிலம் கடந்து உலகெங்கிலும் பரவத் துவங்கியது.

அவரை ஒரு பிராண்டாக மாற்றியவர்கள் அவரை ஒரு அவதார புருஷர் ரேஞ்சில் ஏற்றி தற்போது பாபா பெயரில் நடக்கும் அனைத்து கூத்துக்களுக்கும் அடிதளம் அமைத்திருக்கிறார்கள்.
அன்று புத்தருக்கு நடந்தது இன்று பாபாவிற்கும் நடக்கிறது! புத்தரும்-பாபாவும் சாதாரண மனிதர்கள்! அவர்களது போதனைகளை மக்களிடம் சேர்க்கச் சொன்னால் கோயில் கட்டி பணத்தை சம்பாதிக்கிறார்கள் இன்று பலர்!
அதை நம்பி பலர் ஏமாறுகிரார்கள்!
மக்கள் ஏமாறும்போது கஷ்டமாக இருக்கிறது!

எது எப்படியோ எதோ பாபாவ பத்தி எழுதனும்னு தோணிச்சு எழுதிட்டேன்.
---
 நன்றீ.