Wednesday, September 13, 2017

சிங்கப்பூருக்கு! (5). சிங்கப்பூர் சாங்கி விமான நிலையம்.


நாங்கள் சிங்கப்பூருக்கு பயணிக்கும் ஏர் இந்தியா விமானம் சாங்கி விமான நிலைய ரன்வேயை தொடும் போது மணிக்கு 27கிமி வேகம் இருந்தது. படிப்படியாக நான்கு கிமி நீளம் கொண்ட ரன்வேயில் ஓடி வேகத்தை குறைத்து சரியாக மாலை ஐந்தரை மணிக்கு (சிங்கப்பூர் நேரப்படி இரவு எட்டு மணிக்கு) சாங்கி விமான நிலையத்தை அடைந்தோம். உதவி தேவைப்படுவர்களை முதலில் விமானத்தில் இருந்து வெளியே அனுமதித்த பிறகுதான் மற்றவரை வெளியே அனுமதிக்க ஆரம்பித்தார்கள். விமானத்தில் இருந்து டெர்மினல்க்கு செல்ல ஏரோ பிரிட்ஜைதான் பயன்படுத்துகிரார்கள். அதில் நடக்கும்போது சென்னையில் இருந்த ஏரோ பிரிட்ஜுக்கும் இதற்கும் ஏதோ வித்யாசம் இருப்பதாக உணர்ந்தேன். சில நொடிகள் அதில் நடந்தால் இரண்டாம் டெர்மினலில் அரைவல் பகுதியை அடைவோம். அங்கிருந்து இமிக்ரேஷன் பகுதிக்குள் நுழைந்தோம்.

Tuesday, September 05, 2017

சிங்கப்பூருக்கு! (4). விமான பயண அணுபவம்.

சிங்கப்பூருக்கு! (4). விமான பயண அணுபவம்.

 என் முதல் வெளிநாட்டு பயணம் துவங்கிய சில நொடிகளில் விமானம் புறப்பட்டு விமானத்தின் பிரேக் திடீரென ஜாம் ஆனதால் விமானத்தை விடவும் கற்பனை வேகமாக பயணிக்க ஆரம்பிச்சது. அது வரை கேள்வி பட்ட விமான விபத்துக்கள் நினைவுக்கு வந்து என்னை பதற்றமடையச் செய்தது. மதியம் ஒரு மணிக்கு மீண்டும் பைலெட் ’பிரச்சனை சரி செய்ய பொரியாளர்கள் முயற்சித்துக்கொண்டிருக்கிரார்கள்‘னு அறிவித்திருந்தார். கடைசி வரைக்கும் பழுது சரி செய்யாவிடில் என்ன ஆகும்னு எனக்கு யோசனை ஓட ஆரம்பிச்சது. சிங்கப்பூரில் இறங்கிய நொடியில் இருந்து ஒவ்வொரு வினாடியும் வீண் செய்யாமல் சுற்றிப்பார்க்கனும்னு முடிவு செய்திருந்தேன். அன்று இரவு சிங்கப்பூர் சென்றதும் உடனடியாக லிட்டில் இந்தியாவில் 24 மணி நேரம் இயங்கும் முஸ்தப்பா ஷாப்பிங் மால் பார்க்க திட்டம் போட்டிருந்தேன். சென்னை விமான நிலையத்துலயே கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணி நேரம் ஆகப்போவதை நினைத்ததும் என்ன செய்வதென்று யோசிச்சுகிட்டே இருக்க பைலெட்டிடமிருந்து இன்னொரு அறிவிப்பு. ’உங்களின் ஒத்துழைப்புக்கு நன்றி. விமானம் புறப்பட தயாராகி விட்டது. வானிலை ஒத்துழைத்தால் மூணரை மணி நேரத்தில் சிங்கப்பூரில் சேர்க்க முயற்சிக்கிறோம்’னு சொன்னார்.

பைலேட் பேசி முடித்ததை அடுத்து தனித்தனியே ஏர் ஹோஸ்டஸ் ஒவ்வொருத்தரையும் சீட் பெல்ட் சரியாக போட்டிருக்கிறார்களா என செக் செய்துச் சென்றார்கள். இரண்டு மணி நேர தாமதத்தின் பிறகு மதியம் 1:30க்கு நாங்கள் பயணிக்கும் விமானம் சப்தமின்றி மெதுவாக முன்னோக்கி நகர துவங்கியதும் லேசாக ஏற்பட்ட அதிர்வால் விமானம் புறப்பட்டதென உணர முடிஞ்சது. சில மீட்டர்கள் முன்னோக்கிச் சென்று ரன்வேயில் நின்றது. எங்களுக்கு முன்னால் வேறு எதோ ஒரு விமானம் டேகாஃப் ஆவதால் காத்திருக்க சில நொடிகள் நின்றது. மீண்டும் புறப்பட்டது. ரன்வேயில் மெதுவாக ஆரம்பித்து படிப்படியாக வேகத்தை கூட்டி ரன்வேயின் கடைசி வரைச் சென்று யூடன் அடித்து மேலும் வேகத்தை கூட்டி ஃபைலெட் ஒரு கட்டத்தில் புவி ஈர்ப்பு சக்திக்கு எதிராக செங்குத்தாக விமானத்தை மேலே எழுப்ப துவங்கினார். பயணிகள் அனைவரும் சீட்டில் பின்னோக்கி சாய்வார்கள். தொடர்ந்து விமானம் சில நொடிகள் செங்குத்தாக மேல் நோக்கி செல்லவும் பிறகு சமமாக வரவும் மீண்டும் செங்குத்தாக மேல்நோக்கிச் செல்லவும் திடீரென சில மீட்டர்கள் கீழே இறங்கவும் என மாறி மாறி செய்வதால் காற்றில் ஏற்படும் அழுத்தத்தின் காரணமாக புதிதாக விமானத்தில் பயணிப்பவர் + குழந்தைகளுக்கு டேகாப் சமயம் இரண்டு காதுகள் அடைத்துக்கொள்வதை நன்றாக உணரமுடிந்தது. குறிப்பிட்ட உயரம் அடைந்ததும் சீட் பெல்ட் கலட்டிக்குமாறு பைலட்டிடம் இருந்து அறிவிப்பு வந்திருந்தது.

மணி மதியம் இரண்டை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. ஒரு புறம் பசி இன்னொரு புறம் பயம் இந்த இரண்டும் என்னை வாட்டத் துவங்கியதும் எனக்கு பக்கத்தில் இருக்கும் பெண் நினைவுக்கு வந்ததும் கொஞ்சம் கூல் ஆகிவிட்டேன்:) சென்னையில் விமானத்தில் ஏறியதில் இருந்து அந்தப் பெண் போனில் பிசியாக இருந்தாள். இருவரும் எதுவும் அதுவரை பேசிக்கல. ‘சிங்கப்பூருக்கு டூர் போறீங்களா?’ ஆரம்பித்தேன். ‘இல்ல. என்னோட அண்ணா அங்க வேலை செய்றான்’ சொன்னாங்க. அடுத்து ’எந்த ஊரு?’ ‘என்ன செய்யுறீங்க?’ என்றல்லாம் கேட்க நினைத்தாலும் எதையும் கேட்டுக்கல.

 நாங்கள் பயணிக்கும் ஏர் இந்தியா 346 விமானத்தில் ட்ரிங்ஸ் மற்றும் சாப்பாடு இலவசம் என்பதால் ஏர் ஹோஸ்டஸ் தங்களது பணியை ஆரம்பித்திருந்தார்கள். முதலில் ஒவ்வொருவருக்கும் சாப்பிட peanuts கொண்டு வந்து கொடுத்தார்கள். அதனை அடுத்து குடிப்பதற்கு கூல் ட்ரிங்ஸ் மற்றும் ஹாட் ட்ரிங்ஸ் கொடுக்க ஆரம்பித்தார்கள். எப்படியும் ஐந்து அல்லது ஆறு ஏர் ஹோஸ்டஸ் விமானத்தில் இருந்தார்கள். அதில் ஆண்கள்/பெண்கள் என கலவையாக இருந்தார்கள். அதிலும் எங்களுக்கு பரிமாறியதெல்லாம் ஆண் ஏர் ஹோஸ்டஸ் :(((
 இரண்டு வகையான கூல் ட்ரிங்ஸ் கையில் வைத்திருக்கிறார்கள். நம்மிடம் வரும்போது எது வேண்டுமோ அதைச் சொன்னால் அந்தவகையை பாட்டலில் இருந்து ஒரு க்ளாசில் ஊற்றி கொடுக்கிறார்கள். சரக்கு வேண்டும் என்பவர்களுக்கு சரக்கு ஊற்றி தருகிறார்கள். எனக்கு பின்னால் இருக்கையில் உட்கார்ந்திருந்த பெண்மனி ஓட்கா க்லாஸ் க்லாஸா உள்ளே தள்ளிக்கொண்டிருந்தாள்.

ட்ரிங்ஸ் சமாச்சாரம் முடிந்ததும் சாப்பாடு பரிமாற ஆரம்பித்தார்கள். பக்கத்தில் இருக்கும் பெண் அது வரை எதுவும் என்னிடம் கேட்காதவள் திடீரென ‘ஆமாம் மீல்ஸ் எல்லாருக்கும்தானே கொடுப்பார்கள்?’னு கேட்டாள். ‘ஆமாம்’னு நான் பதில் சொல்லவும் வெஜ் ஆர் நான்வெஜானு ஏர் ஹோஸ்டஸ் ஒவ்வொருத்தராக கேட்டுட்டே வந்து அதற்கேற்ப உணவை பறிமாரிக்கொண்டு வந்தார்கள். பக்கத்தில் இருப்பவள் வெஜிடேரியன் ஆகதான் இருப்பாள் என யூகித்து வைத்திருந்தேன் (கொஞ்சம் ஓவரதான் அவரைப் பற்றி யோசிக்கிறேனோ:) நான் வெஜ் கேட்டு வாங்கிக்கொண்டாள். நானும் நான் வெஜ் கேட்டு வாங்கிக்கொண்டேன். சுடச் சுட சிக்கன் பிரியாணி + அதோடு சப்பாத்தி என பல ஐட்டம்கள் பிளாஸ்டிக் ட்ரே போன்ற தட்டில் எல்லாம் வைத்து நமக்கு முன்னால் விரித்திருக்கும் பலகை மீது வைப்பார்கள்.

 எனக்கு ஒரு விஷயம் ஆச்சர்யமாக இருந்தது. நேரம் 2:30 நெருங்கிக்கொண்டிருக்கும். எப்படியும் விமானத்தில் பயணிகளுக்கு சாப்பாடு சப்ளை செய்பவர்கள் காலை 11:00 மணிக்கெல்லாம் சமைச்சு பேக் செய்து விமான நிலையத்திற்கு கொண்டுவந்து விமானத்தில் ஏற்றியிருக்க வேண்டும். தினமும் 11:30க்கு புறப்படும் விமானம் அன்றைய தினம் விமானத்தின் பிரேக் புறப்பட்டதும் பழுதடைந்ததால் இரண்டு மணி நேர தாமதத்தின் பிறகு புறப்பட்டாலும் கொண்டு வந்து கொடுத்த உணவு ஆவி வரும் அளவிற்கு பயங்கர சூடாக இருந்தது. எப்படி சாத்தியமாச்சுனு ஒரே டவுட்டு எனக்கு. இப்படியே யோசிச்சுகிட்டே இருந்தா இருக்கும் சூடு ஆறிடப்போகுதுனு சாப்பிட ஆரம்பிச்சதும் சிக்கல் வந்தது. ஸ்பூனா இல்ல கையா ’எதுல சாப்பிடுறது’ அப்படினு. எனக்கு ஸ்பூன்ல சாப்பிடுவதை விடவும் கையில் சாப்பிடுவதில்தான் வசதியும்+சுவையும். அதிக நேரம் யோசிக்காமல் கைதான் முடிவு செய்து ’எப்படியும் கைகழுவ தண்ணி இருக்காது’ என்பதால் விரல்களின் நுனியில் மட்டும் படும் அளவிற்கு எடுத்து சாப்பிட ஆரம்பித்தேன். சுவை நன்றாக இருந்தது. சாப்பிட்டு முடித்ததும் டிஷு பேப்பரில் துடைத்துக்கொண்டேன்.

எல்லாரும் சாப்பிட்டு முடிக்கவும் ட்ரே ஏர் ஹோஸ்டஸ் எடுத்து போகவும் சாப்பாடு சமாச்சாரம் எல்லாம் முடிய மூன்றாகி இருந்தது. பைலேட் ‘சாப்பிட்டு முடிஞ்சது போதும் இனி தூங்குங்க’னு விமானத்திற்குள் எரியும் விளக்குகளை எல்லாம் நிறுத்திவிட்டார்கள். விமானத்தில் ஒரே இருட்டு. ஆங்காங்ஙே ஜீரோ வாட் விளக்கு எரிந்துக்கொண்டிருந்தது. விமானம் புறப்பட்டு ஒன்னரை மனி நேரம் ஆகி இருந்தது. நேரமோ மூன்றாகி இருந்தது. சரி இப்போ என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் விமானத்தில் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியே அவர் அவர் இருக்கைக்கு முன்னால் பொருத்தப்பட்டிருக்கும் குட்டி டீவி மாதிரியான திரையை நோண்ட ஆரம்பிச்சோம். மூவிஸ் ஏற்கனவே பார்த்ததால் வேற என்னஎன்ன இருக்கு பார்த்துகிட்டே வர ம்யூசிக், கேம்ஸ், மேப்ஸ் என இருந்தது. இதில் மேப்ஸ் செலக்ட் செய்து உள்ளே செல்ல அடுத்த இரண்டரை மணி நேரம் ஸ்வாரஸ்யமாக போனது.

இந்த மேப்ஸ் பகுதியில் முதலில் நாங்கள் பார்த்தது விமானம் எந்த வழியாக சிங்கப்பூருக்கு பறந்துக்கொண்டிருக்கிறோம் பார்க்க முடிந்தது. நாங்கள் அந்தச் சமயம் அந்தமான் தீவுகள் மீது சென்றுக்கொண்டிருந்தோம். அடுத்து கவனித்தது விமானத்தின் வேகம், கடல் மட்டத்தில் இருந்து பறக்கும் உயரம் மற்றும் வெளிப்புற சீதோஷ்ண நிலையை பார்க்க முடிந்தது. நாங்கள் கடல் மட்டத்திலிருந்து 40,000 அடி (12,000 மீட்டர்) உயரத்தில் மணிக்கு 850 கிமி வேகத்தில் விமானத்தில் பயணித்துக்கொண்டிருந்தோம். அந்தச் சமயம் விமானத்தின் வெளி சீதோஷ்ண நிலை மைனஸ் 40டிகிரி செல்சியேஸ். இந்த தகவல்கள் எல்லாம் ஆட்டோ ரீஃப்ரேஷ் ஆவதால் புள்ளி விபர தகவல்களை துல்லியமாக உடனுக்குடன் பார்க்க முடிகிறது. அந்தமான் அடுத்து நிக்கோபார் தீவு வந்தது. பொதுவாக மலையின் உயரமான பகுதிக்குச் செல்ல செல்ல காற்றில் ஆக்ஸிஜன் அளவு குறைந்துக்கொண்டே வரும். நாங்களோ உலகத்திலேயே மிக உயர்ந்த, இமயமலையில் இருக்கும் எவரெஸ்ட் சிகரத்தை விடவும் உயர்ந்த இடத்தில் பறந்துக்கொண்டிருக்கிறோம் என தெரிந்ததும் பிரமிப்பாக இருந்தது.

சாப்பிடுவதற்கு முன்பு குடித்த ஜூஸ் மற்றும் சாப்பிட்டதும் குடித்த தண்ணி வேலை செய்ததால் டாய்லெட் போக வேண்டி வந்தது. விமானத்தில் டாய்லேட் பின் பகுதியில் இருந்ததால் விமானத்துக்குள்ளே பின்பகுதியை நோக்கி நடந்து போய் டாய்லெட்டுக்குள் போக கதவு திறக்க வேண்டும். நான்குக்கு நான்கு அடியில் விமானம் டாய்லெட் இருக்கும். டாய்லெட்டில் இருந்த சில நிமிடங்கள் பயமாக இருந்தது. நம்ம ஊர் ரயில்களில் டாய்லெட்டிற்குள் சென்றால் ஏற்படும் அதிர்வுப்போன்று விமான டாய்லெட்டிலும் பயங்கர அதிர்வு + சப்தமும் கூட. கைகழுவ தண்ணீர் இருக்காது நினைத்தால் டாய்லெட்டில் ஒரு மூலையில் குட்டி வாஷ் பேஷன் இருந்தது. கை சுத்தம் செய்ய கையை நீட்டினால் வித்யாசமாக காற்றோடு தண்ணீர் வந்தது. டாய்லெட் சமாச்சாரம் முடிந்ததும் மீண்டும் சீட்டிற்கு வந்து மேப்ஸ் திறந்து பார்த்தால் நிக்கோபார் தீவுகளை கடந்து க்ரேட் சேனல் எனப்படும் கடல் பகுதியில் பறந்துக்கொண்டிருந்தது. இன்னும் எவ்வளவு தூரம் கடக்க வேண்டும் எவ்வளவு நேரம் தோராயமாக பிடிக்கலாம் என்கிற விவரங்களையும் பார்க்க முடிந்தது. ஒரு பத்து நிமிஷத்துக்கு பிறகு இந்தோனேசியாவில் சுமத்ரா தீவுகள் வழியாக சென்றுக்கொண்டிருந்தோம்.
 சிங்கப்பூர் நாட்டிற்குள் செல்லும் பயணிகள் மட்டும் இமிக்ரேஷன் ஃபார்ம் வாங்கிக்குமாறு ஏர் ஹோஸ்டஸ் கொடுத்துக்கொண்டு வந்தார்கள். சிலர் சென்னையில் இருந்து ஆஸ்ட்ரேலியா, ஜப்பான் நியூசிலேந்த் போன்ற நாடுகளுக்குச் செல்ல ட்ரான்சிட் காக மட்டும் சிங்கப்பூரில் இறங்கி அங்கிருந்து வேறு ப்ளைட் பிடித்துச் செல்வார்கள். அவர்கள் அந்த இமிக்ரேஷன் ஃபார்ம் வாங்க வேண்டாம் சொன்னார்கள். மற்றவர்கள் ஃபார்ம் நிரப்பி சிங்கப்பூரில் இறங்கியதும் இமிக்ரேஷன் சமயத்தில் கேட்பார்கள் தயாராக வைத்திருக்கச் சொன்னார்கள். விமானம் மணிக்கு 850 கிமி வேகத்தில் பறப்பதால் அழுத்தத்தின் காரணமாக லேசான அதிர்வும் அவ்வப்போது பயங்கரமாகவும் அதிர்வு உணர முடிந்தது. விமானம் கண்டு பிடித்தது, அதனை காலத்திற்கேற்ப மாற்றி அமைப்பது என்பதை பற்றியெல்லாம் நினைக்கும்போது ஆச்சர்யமாக இருந்தது.

மாலை ஐந்து மணி அளவில் பைலேட் ‘லாண்டிங்கிற்கு தயாராக இருங்கள். இன்னும் கொஞ்சம் நேரத்துல தரை இறங்கப் போறோம்’னு அறிவித்தார். அப்போது சிங்கப்பூருக்கு வெறும் 500 கிமி தொலைவில்தான் இருக்க 12 கிமி உயரத்தில் இருந்து படிபடியாக உயரம் குறைத்துக்கொண்டே வர விமானத்தின் வேகமும் 850கிமில இருந்து 700கிமிக்கு குறைந்தது. அடுத்த சில நிமிடத்திற்குள் நானுறு, மூன்னூரு, இருநூறு கிமி தூரம்தான் சிங்கப்பூருக்கு என குறைந்துகிட்டே வர பறக்கும் உயரமும் பத்து, எட்டு, ஏழு கிமி என குறைந்துக்கொண்டே வந்தது. விமானத்தின் வெளிப்புற சீதோஷ்ண நிலையிலும் மாற்றம் இருந்தது. மைனஸ் 40 செல்சியசில் இருந்து குறைந்து மைனஸ் ஐந்து செல்சியத்திற்கு குறைந்தது. மாலை ஐந்து இருவது இருக்கும். இன்னும் 100 கிமி தூரம்தான் சிங்கப்பூருக்கு இருக்குனு அப்பா அம்மாவிடம் சொல்வதற்குள் வெறும் பத்து கிமி தூரம்தான் இருப்பதாக காட்டியது. அப்போது ஒரே அடியா நான்கு கிமி உயரத்தில் இருந்து 1000 மீட்டர் உயரத்திற்கு விமானம் இறங்கியது. இந்தச் சமயம் காதுகள் மீண்டும் அடைக்க ஆரம்பிச்சது அதோடு மேலிருந்து கீழே இறங்குவதால் வயிற்றில் ஒருவித உணர்வு ஏற்பட்டது. விமான நிலையம் நெருங்க நெருங்க மீண்டும் பயம். ’கரெக்ட்டா தரை இறங்கும்போது ப்ரேக் பிடிக்குமா’னு... மாலை 5:28க்கு விமானம் ரன்வேயை தொடும் போது மணிக்கு 27கிமி வேகம் இருந்தது. படிப்படியாக நான்கு கிமி நீளம் கொண்ட ரண்வேயில் ஓடி வேகத்தை குறைத்து சரியாக மாலை ஐந்தரை மணிக்கு (சிங்கப்பூர் நேரப்படி இரவு எட்டு மணிக்கு) சாங்கி விமான நிலையத்தை அடைந்தோம். விமானத்தின் விளக்குகள் எரிந்ததும் எதோ தியேட்டரில் திரைப்படம் பார்த்ததைப் போன்ற திருப்தி இருந்தது. பைலேட் சிங்கப்பூர் லோக்கல் டைம் சொல்லி போன் மற்றும் கைகடிகாரங்களில் மாற்றிக்குமாறு சொன்னார். அடுத்து வெளியேச் செல்ல உதவி தேவைப்படுவர்களை மட்டும் முதலில் அழைத்தார்கள். ஆறு மணி நேரம் ஒரே இடத்தில் உட்கார்ந்திருந்ததால் இறங்க மக்கள் சீக்கிரம் வெளியே போக அவர் அவர் இருக்கைகளில் நின்று விட்டார்கள். சிறிது நேரம்கழித்து மற்றவரை வெளியே அனுமதிக்க ஆரம்பித்தார்கள்.


*
சிங்கப்பூர் பத்திரமாக வந்தாச்சு:)
அடுத்து என்ன நடந்தது?
அடுத்த பகுதியில்-தொடரும்:)

Monday, August 28, 2017

சிங்கப்பூருக்கு! (3). சென்னை விமான நிலைய அனுபவங்கள்.



ஆகஸ்ட் 11-வெள்ளிக்கிழமை இரவு பயணத்திற்கு  தேவையான பொருட்கள், சாப்பிடுவதற்கான தீனிபண்டங்கள்,  ஐந்து நாட்கள் அணிய வேண்டிய துணிகள் எல்லாம் பைகளில்  அடுக்கினாலும் அடுத்த நாள் (12 ஆகஸ்ட் சனிக்கிழமை) எழுந்திரிச்சதுல இருந்து வீட்டை விட்டு புறப்படும் கடைசி நிமிடம் வரை ஒரே பரபரப்புதான். ’அத எடுத்தியா’ ‘இது மறக்கலியே’னு மாறி மாறி எங்களுக்குள்ள கேட்டுகிட்டு ஒரே ரகளை. ஒருவழியா சரியா அதிகாலை மூன்று மணிக்கு வீட்டை விட்டு புறப்பட்டோம். முதலில் திருப்பதிக்கு அருகில் 10கிமி தொலைவில் இருக்கும் ரேனிகூண்டா தொடர்வண்டி நிலையத்திற்கு செல்ல வேண்டும். ஆட்டோ ஒன்றை பிடித்து ரேணீகுண்டா ரயில் நிலையத்திற்குச் சென்றோம். அங்கிருந்து காச்சிகூடா-சென்னை எக்மோர்-வழியாக செங்கல்பட்டு வரை  செல்லும் தினசரி ரயிலில் சென்னைக்கு போக வேண்டும். அங்கிருந்து சிங்கப்பூர் போவதற்கான  விமானம் ஏறவேண்டும். அதுதான் எங்களது திட்டம்.