Friday, June 19, 2015

இனி அந்தத் தவறு செய்யக்கூடாது:-)

சென்ற மாதம் சென்னையில் நண்பரின் திருமண- ரிசப்ஷனுக்கு போகவேண்டி இருந்தது. மாலை ஆரரை மணிக்குத்தான் ரிசப்ஷன். வெயிலுக்கு பயந்ததால் காலையிலே தம்பியும் நானும் திருப்பதியிலிருந்து கிளம்பி இருந்தோம்.
சென்னை அடைந்ததும், முதலில் கிண்டியில் இருக்கும் சுப்பிரமணி அண்ணனது வீட்டில் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டு, அங்கிருந்து மாலை ஐந்து மணி அளவில் புறப்பட்டு ஐயப்பந்தாங்கலில் இருக்கும் மண்டபத்தை அடைவதுதான் எங்களது திட்டம்.
சரியாக மதியம் இரண்டு மணிக்கு ரயில் சென்னை சென்ட்ரல்-ஐ அடைந்தது. அங்கிருந்து கடற்கரை-தாம்பரம் செல்லும் புறநகர் ரயிலில் பயணிக்க நாங்கள் பூங்கா நகர் ரயில் நிலையம் அடையவும், தாம்பரம் கடற்கரை ரயில் முதல் தடத்தில் வரவும் சரியாக இருந்தது.
ஏற்கனவே கிண்டி வரையிலும் டிக்கட் எடுத்திருந்ததால் ரயிலில் இருந்து இறங்குபவர்கள் இறங்கியதும் வேகம்வேகமாக ரயிலில் ஏறி கடற்கரை தாம்பரம் செல்லும் இரண்டாவது தடத்தில் இறங்கி விட்டோம்.

பயணிகள் வசதிக்காக தண்டவாளத்தை கடக்க நடை பாலம் இருந்தாலும் எப்போதுமே இப்படிதான். இருபது படி ஏறி இறங்க சோம்பல் பட்டு இப்படி செய்வது தொண்டு தொட்ட பழக்கமாக போய்விட்டது. நாங்கள் இறங்கவும் ரயில் புறப்படவும் சரியாக இருந்தது.
தாம்பரம் செல்லும் பக்கம் ரயில் வந்து வெகு நேரம் ஆகி இருக்கும் போல். கூட்டம் சற்று அதிகமாத்தான் இருந்தது. அதனால் இறங்கிய பக்கமே தம்பியும் நானும் நடை மேடையில் தண்டவாளத்தை ஒட்டியே நடந்துக்கொண்டிருந்தோம்.
சிறிது நேரத்தில் கடற்கரை செல்லும் அடுத்த ரயில் தாம்பரத்தில் இருந்து வந்திருந்தது. இறங்குபவர்கள் எல்லாம் ரயிலுக்கு அந்த பக்கம் இருக்கும் வாசலில், முதல் நடை மேடையில் இறங்குவதால் நாங்கள் தொடர்ந்து நடந்துக்கொண்டிருந்தோம். ரயிலும் ஒலி எழுப்பி விட்டு சீறிப்பாய ஆரம்பித்தது.
அப்போதுதான் அது நடந்தது. திடீரென ஒரு சப்தம் வெகு அருகில் எங்களுக்கு முன்னால். தம்பி உதவுவதற்காக முன்னாடி சென்றிருந்தான். அதற்க்குள்ளயுமே அந்த இளைஞன் ரயிலில் இருந்து நடை மேடையில் விழுந்து விட்டான். ரயிலும் இப்போது எங்களை கடந்து விட்டது. நொடிப்பொழுதில் நடந்தவற்றை புரிந்து கொள்வதற்குள் கூட்டம் கூடிவிட்டது. ‘நல்ல வேள அடியொன்னும் படல்லப்பா’ யாரோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். குடிக்க தண்ணீர் கொடுத்தார்கள். இளைஞன் கையில் வைத்திருந்த புத்தகங்கள்தான் தண்டவாளத்தில் சிதறிக்கிடந்தன. அதே சமயத்தில் நாங்கள் பயணிக்க வேண்டிய ரயிலும் இரண்டாவது தடத்தில் வந்திருந்தது. கூட்டம் அதிகம் என்பதால் நின்றுக்கொண்டே பயணம் செய்ய வேண்டி இருந்தது. கண்முன்
நடந்ததை மனம் திரும்பத்திரும்ப நினைவுப்படுத்திக்கொண்டிருந்தது. பயணம் செய்யும் ரயிலில் வேறு கூட்டம் மோதிக்கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு நிலையத்திலும் ஏறுபவர்கள், இறங்குபவர்கள் சலசலப்பு, ஐந்து நொடி மட்டுமே நிற்கும் ரயில் என்னை என்னவோ செய்துக்கொண்டிருந்தது. நான் சென்னையில் இருந்தபோது சென்னை இருப்பதர்க்கும் இப்போது சமீபத்தில் பார்ப்பதற்கும் நிறைய வித்யாசங்களை கவனிக்க முடிந்தது. அப்போதுதான் முடிவு செய்தேன் ’இனி எப்போதும் நடை பாலம் பயன்படுத்தி தாம்பரம் ரயில் பிடிக்க வேண்டும்’ என்று. ஒரு வேளை அந்த இளைஞன் இடத்தில் நான் இருந்திருந்தால்?  இனி அந்தத் தவறு செய்யக்கூடாது. நண்பர்களே நீங்களும் இனிமேல் யாராவது பூங்கா நகரிலிருந்து தாம்பரம் பக்கம் செல்வதாக இருந்தால் நடை பாலம் பயன்படுத்துங்கள்.
தொடர்புடைய பதிவுகள் :


9 comments:

  1. Never cross the tracks ANYWHERE must be your advise, isnt it?

    ReplyDelete
  2. அனைவர்க்கும் ஓர் பாடம் மகேஷ்...

    ReplyDelete
  3. நல்ல அனுபவப் பாடம்
    நிச்சயம் மனதில் எப்போதும் கொள்வோம்
    பயனுள்ள பகிர்வு
    பகிர்வுக்கும் தொடரவும் நல்வாழ்த்துக்கள்

    ReplyDelete
  4. மகேஷ்,

    பயனுள்ள அனுபவ அறிவுரை பதிவு.

    பகிர்ந்தமைக்கு நன்றியும் வாழ்த்தும்.

    கோ

    ReplyDelete
  5. பிறருக்கு பயனாகும் தகவல் மகேஷ்
    நட்புடன்
    கில்லர்ஜி
    தமிழ் மணம் 3

    ReplyDelete
  6. மகேஷ் நல்ல பயனுள்ள பாடம்.....அனுபவப் பகிர்வு....எல்லோரும் இதைப் பின்பற்றினால் நல்லதுதான்...

    ReplyDelete
  7. உங்களுடைய இந்தப்பதிவு இன்றைய வலைச்சரத்தில் http://blogintamil.blogspot.in/2015/07/thalir-suresh-day-7.html அடையாளம் காட்டப்பட்டுள்ளது. நேரம் கிடைக்கையில் சென்று பாருங்கள்! நன்றி!

    ReplyDelete