Wednesday, April 13, 2016

உடுப்பி

சமீபத்தில், 25 - 03- 2016 மற்றும் 26 - 03 - 2016 இரண்டு நாள் சுற்றுப் பயணமாக கேரளாவில் இருக்கும் குருவாயூர் கோயிலுக்கும், கர்னாடகாவில் இருக்கும் உடுப்பி கோவிலுக்கும் சென்று வந்தேன். அந்த பயண அனுபவத்தை சிறு சிறு பகுதிகளாகப் பிரித்து எழுதும் தொடரின் இறுதிப் பகுதி இது.

25-03-2016 வெள்ளிக்கிழமை குருவாயூரில் இருந்து பேருந்தில் புறப்பட்டபோது நேரம் இரவு எட்டு கூட ஆகவில்லை. குருவாயூரில் பார்த்த புன்னத்தூர் கோட்டை யானை காப்பகத்தையும், கோவில் அனுபவத்தையும் அசைபோட்டுக்கொண்டு பேருந்தில் திரிசூரை நோக்கி பயணிக்க ஆரம்பித்தோம். பேருந்து பல நிறுத்தங்களில் நின்று நின்றுச் சென்றாலும் இரவு எட்டரைக்கெல்லாம் இறக்கி விட்டார்கள். பேருந்தை விட்டு இறங்கியதும் அருகில் ஒரு சிறிய ஹோட்டல் இருந்ததால் அங்கே இரவு உணவை முடித்துவிட்டு சற்றுத் தொலைவில் ஒரு கடையில் வகைவகையான சிப்ஸ், ஹல்வா விற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். கேரலாவிற்கு வந்ததற்கு நினைவாக சிலவற்றை வாங்கிக்கொண்டு ரையில் நிலையத்திற்குள் நடக்க ஆரம்பித்தோம்.

மாலையில் யானைகள் காப்பகத்திற்குள் சுற்றிக்கொண்டிருக்கும்போது பயணச் சீட்டு உறுதிசெய்யப்பட்ட தகவலோடு தொடர்வண்டி பெட்டி மற்றும் படுக்கை எண் கைப்பேசிக்கு வந்திருந்தது. இருபது நிமிடங்கள் தாமதமாகத்தான் உடுப்பி வரை நாங்கள் பயணிக்க வேண்டிய எர்ணாகுளம்- ஓகா தொடர்வண்டி வந்தது. ரயிலில் ஏறியதும் முதல் வேலையாக அதிகாலை 04:30க்கு கைப்பேசியில் அலாரம் வைத்து படுத்துக்கொண்டேன். அதிகாலையில் அன்று விழித்துக்கொண்டதாலும், நாள் முழுவதும் மேற்கொண்ட பயணத்தால் களைப்பில் ரயிலில் படுத்ததும் உறங்கிவிட்டேன். சொர்னூர், கோழிக்கோடு, கண்ணூர், காசர்கோடு வழியாக பயணித்த எங்கள் ரயில் மறுநாள் விடியற்காலை அலாரம் அடிப்பதற்குள் தூக்கம் கலைந்தது எனக்கு. சற்று நேரத்தில் மங்களூரும் வந்து விட்டது. கொங்கண் தரிசனத்திற்கு உடனடியாக என்னை ஆயத்தம் செய்துக்கொண்டேன்.

மங்களுர்-மும்பையை இணைக்கும் இருப்பு பாதைக்கு கொங்கண் தொடர்வண்டிப் பாதை என்று பெயர். இந்த தடத்தில் ஒருமுறையாவது பகல் நேரத்தில் பயணம் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்கிற ஆர்வம் பள்ளி நாட்களில் இருந்தே எனக்கு உண்டு. இந்த நொடி வரையில் அந்த ஆசை நிறைவேறவில்லை என்றாலும், மங்களுர்-உடுப்பி இடையிலான 80கிமி தொலைவிற்காவது கொங்கண் பாதையை பார்க்க இருக்கும் ஆர்வத்தில்தான் சீக்கிரம் எழுந்திரித்துவிட்டேன்.

காலை ஐந்து மணிக்கு மங்களுர்-சந்திப்பு நிலையத்தில் இருந்து ரயில் புறப்பட்ட பத்துநிமிடத்திற்குள் நீண்டதொரு குகை வழியாகச் சென்றது. எப்படியும் குரைந்தது இரண்டு நிமிடமாவது குகைக்குள் பயணித்திருப்போம். அதன் பிறகு சிரியது-பெரியதுமாக எதாவது ஓர் இரு குகைகள் வரும் என எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். குகைகள் ஏதும் தென்படவில்லை தவிர- இருபுறமும் மலைகளை குடைந்து பாதை அமைத்ததால் உடுப்பி வரையிலும் மலைகளுக்கிடையே பயணம் மேற்கொண்டோம். அந்த அனுபவத்திற்கு பிறகு கொங்கண் பயணத்தின்மீதான ஈர்ப்பு இன்னும் அதிகரித்தது.

காலை ஆரறை மணிக்கு உடுப்பி நிறுத்தத்தில் இறங்கி, தொடர்வண்டி நிலையத்திலிருந்த காத்திருப்பு அறையில் அன்றைய தினம் சுற்றிப்பார்க்க தயார் ஆக ஆரம்பித்தோம். பயணிகள் கூட்டம் இல்லை. குழியல் அறை-கழிப்பரை இரண்டும் அடிக்கடி சுத்தம் செய்கிறார்கள். சுமார் எட்டரை அளவில் அனைவரும் தயாராகிவிட ரயில் நிலையத்தைவிட்டு வெளியே வந்தோம். உடுப்பி ரயில் நிறுத்தத்தில் இருந்து கோவிலுக்கு சுமார் 4கிமி தொலைவு இருக்கலாம். அந்தச் சமயம் பேருந்து ஏதும் வராததால் ஆட்டோவில் செல்ல பரிந்துரைத்தார்கள். மூன்று நபர்கள் பயணிக்க ருபா எழுபது வசூலிக்கிறார்கள். பத்து பதினைந்து நிமிடத்திற்குள் ஸ்ரீ கிருஷ்ணா மடத்துக்கு அருகில் நம்மை இறக்கி விடுகிறார்கள்.

வெளியில் இருந்து மடத்துக்கு உள்ளே செல்ல வரிசையில்தான் போக வேண்டும். கேரள கோயில்களைப்போன்று இங்கும் ஆண்கள் மேல் சட்டை இல்லாமல்தான் சாமியை தரிசிக்க செல்லவேண்டும் என்கிறார்கள். நாங்கள் சென்ற சமயம் கூட்டம் இல்லாததால் சீக்கிரம் மடத்திற்குள் நுழைந்தோம். அடுத்த ஒரு சில நிமிடத்திற்குள் சன்னல் ஒன்றைக்காட்டி க்ரிஷ்ணரை பார்க்கச் சொன்னார்கள். உடுப்பியில் சன்னல் வழியாகத்தான் குட்டி க்ரிஷ்ணரை பார்க்க முடியும். உள்ளே எட்டிப் பார்ப்பதற்குள் நொடிப்பொழுதில் அடுத்தவர் பார்க்க நம்மை நகரச் சொல்கிறார்கள். அடுத்ததாக மடத்திற்குள் இருந்த வேறு சில இடங்களைப் பார்த்துவிட்டு கடைசியாக மடத்திற்குள் ஒரு சுற்று சுற்றிவிட்டு வெளியே வந்துவிட்டோம்.

உடுப்பி போனா அன்னதானம் மிஸ் பண்ணாம டேஸ்ட் பண்ணிவான்னு நண்பர்கள் சொல்லிருந்தாலும் வெளியெ வந்தபோது நேரம் பதினொன்று தான் ஆகி இருந்தது. மதியம் பன்னிரெண்டுக்குள்தான் அன்னதானம் ஆரம்பிப்பார்கள் என்பதால் உடுப்பியில் கிடைத்த நேரத்தை வீண் செய்ய வேண்டாம் என்பதால் மடத்திற்கு வெளியே ஒரு ஹோட்டலில் காலை உணவை முடித்துவிட்டு. அடுத்ததாக உடுப்பியில் புகழ் பெற்ற மால்பே கடற்கரைக்குச் செல்ல உடுப்பி பேருந்து நிலையத்திற்கு வந்தோம். கிருஷ்ணா மடத்துக்கு பத்து நிமிட நடை தூரத்தில்தான் பேருந்து நிலையம் இருக்கிறது. மால்பேக்கு அடிக்கடி பேருந்து இருக்கிறது. 20 நிமிட பயணம் என்பதால் எப்படியும் 6 கிமிக்குள்தான் இருக்கும். பேருந்துக்கட்டணம்-11.

மதியம் பன்னிரெண்டு மணி அளவில் கொதிக்கும் வெயிலில் மால்பே கடற்கரையில் இறங்கினோம். காலில் செருப்பு இருந்ததால் தப்பித்தோம். கடற்கரை மணல் அவ்வளவு சூடு. மதியத்தில் இப்படிதான் இருக்கும் எனத் தெரிந்ததால் கடல் தண்ணில கால் நனைத்தால் எல்லாம் சரி ஆகிடும்ன்னு என்னை நான் சமாதானப்படுத்தி கொண்டு நண்பர்களோடு நடக்க ஆரம்பித்தேன். மதியம்+வெயில் என்பதால் கடற்கரையில் மக்கள் கூட்டம் இல்லை. ஆங்காங்கு உடுப்பி கோயிலுக்கு வந்தவர்கள்தான் தென்பட்டார்கள். மும்பைக்கு இரண்டுமுறை சென்றிருந்தாலும்அரபிக் கடலில் கால் நனைக்க முடியலியேஎன்கிற வருத்தம் எனக்குள் இருந்து வந்தது. இம்முறை உடுப்பி பயணத்தில் அந்த ஆசையை தீர்த்துக்கொண்டேன். அரபிக் கடல் அலைகள் கால்களை நனைத்துச் செல்ல வெப்பம் தணிந்திருந்தது.

சென்னையில் மெரினா, எலியட்ஸ், மகாபலிபுரம் என எந்த கடற்கரையையும் விட்டுவைக்கவில்லை. பல மணி நேரம் வங்கக்கடலில் குளித்திருக்கிறேன். பல நாட்களுக்கு பிறகு கடலைப் பார்ப்பதால் அரபிக் கடலில் குளிக்க வேண்டும் என்கிற ஆசை இருந்தாலும் சிறிது நேரம் நண்பர்களோடு பேசிக்கொண்டு கடல் அலைகளில் கால்களை நனைத்து விட்டு மனலிற்கு வந்தோம்.

அருகில் இருக்கும் தீவிற்கு படகு சவாரி நடந்துக்கொண்டிருந்தது. தீவிற்கு சென்று-வர நபருக்கு 200. ஒவ்வொரு முறையும் 20 பேர் ஏறினால் கரையில் இருந்து புறப்படும் படகு இருபது நிமிடத்திற்குள் கடலில் பயணித்து குட்டித் தீவை அடைகிறது. தீவில் சுற்றிப் பார்க்க தென்னை மரங்களையும், பாறைகளையும் தவிர வேறு ஏதும் இல்லை. தெலுங்கு, ஹிந்தி என பலதரபட்ட மொழி பேசும் மக்கள் வெயிலைக்கூட பொருட்படுத்தாமல் அந்த தீவில் கிடைத்த தின்பண்டங்களை வாங்கி சாப்பிட்டுக்கொண்டு சுற்றுவதை கவனித்தேன். நாங்களும் குட்டி மதிய உணவை அங்கே முடித்துக்கொண்டு படகில் கரைக்கு திரும்பி பேருந்தில் உடுப்பிக்கு சுமார் மூன்று மணி அளவில் வந்து விட்டோம்.

எங்களுக்கு திருப்பு பயணம் அன்று இரவு எட்டு மணிக்கு மங்களூருவில்தான் இரயில். உடுப்பியில் இருந்து மங்களூருக்குச் செல்ல அந்தச் சமயம் தொடர்வண்டி ஏதும் இல்லாததால் பேருந்தில் மங்களூரு செல்ல முடிவு செய்து பேருந்தில் ஏறினோம். உடுப்பி- மங்களூரு பயண கட்டணம் ருபாய் 55 ஒன்னரை மணி நேர பயணம். காலையில் இருந்து தொடர்ந்து நடந்ததால் அனைவரும் களைப்பால் பேருந்தில் தூங்கி எழுந்தோம். நாங்கள் இறங்க வேண்டிய நிறுத்தம் வர நடத்துனர் சொல்ல பேருந்தை விட்டு இறங்கினோம். சாலைக்கு எதிர்புரத்தில் மிகப்பெரிய கட்டிடம் ஒன்றை கவனித்தேன். அதிகாலையில் உடுப்பிக்கு இரயிலில் சென்றதால் மங்களூரு நகரத்தை பார்க்க முடியவில்லை. அகலமான சாலைகள், போக்குவரத்து நெரிசல், சாலையின் இரு புறமும் பெரிய பெரிய கட்டிடங்களென இரண்டாம் கட்ட நகரத்திற்கு தேவையான அனைத்துவித வசதிகளையும் உள்ளடக்கியதொரு நகரமாக மங்களூரு காட்சி அளித்தது.
பெங்கலூருக்கு அடுத்ததாக மங்களூரு கர்னாடகாவில் முக்கியமானதொரு நகரமாக இருக்கலாம் எனத் தோன்றியது. தமிழகத்தை விடவும் நிலப்பரப்பில் பெரிதாக கர்னாடக மாநிலம் இருந்தாலும் புவியியல் ரீதியாக 3 பிரிவுகளாக கர்னாடக மாநிலம் பிரிந்திருப்பதால் 300 கிலோ மீட்டருக்கு மட்டுமே கடற்கரை இருக்கிறது. அதில் மங்களூரு துறைமுகம் சரக்கு ஏற்றுமதி-இறக்குமதியில் இந்தியாவில் குறிப்பிடதக்க பங்கு வகிக்கிறது.

கொஞ்ச நேரம் மங்களூரு நகரை காலால் சுற்றிவிட்டு மங்களூரு மையத் தொடர்வண்டி நிலையத்திற்கு மாலை ஆறு மணிக்கெல்லாம் வந்து விட்டோம். (கவனிக்க மங்களூரு சந்திப்பு நிலையம் வேறு, மங்களூரு மைய்ய ரயில் நிலையம் வேறு. இரண்டிற்கும் இடையே சுமார் 5கிமி தூரம் இருக்கும்.) திருப்பு பயணத்திற்கான மங்களூரு-காச்சிகூடா தொடர்வண்டி இரவு எட்டு மணிக்குதான் புறப்படும் என்பதால் அதுவரையிலும் குளிர்சாதன வசதிக்கொண்ட காத்திருப்பு அறையில் காத்திருந்து செல்வோம் என நுழைவு சீட்டு- ஒரு மணி நேரத்திற்கு நபருக்கு 15ருபாய் வாங்கி காத்திருப்பறைக்குள் கால்களுக்கு ஓய்வு கொடுத்தோம். இங்கும் குளியலறை-கழிப்பறை அடிக்கடி சுத்தம் செய்கிறார்கள். பலரும் அங்கு இருந்தவர்கள் சுற்றுலா வந்த பயணிகள் நாள் முழுவதும் சுற்றிய கசகசப்பை போக்க குளித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

நேரம் ஆனதால் தொடர்வண்டி நிலைய கேண்டினுள் இரவு உணவை வாங்கிக்கொண்டு இரயிலில் ஏறினோம். நாகர்கோவிலில் இருந்து எங்களோடு திருசூரில் இணைந்துக்கொண்ட வேல்முருகனும் - அவனது மனைவியும் எங்களோடு பயணம் செய்து மறுநாள் பாலமுருகன் வீட்டில் (ஜோலார்பேட்டையில்) தங்கி திருநெல்வேலிக்குச் செல்லும்படி முன்பே திட்டம் வகுத்திருந்ததால் 27-03-2016 ஞாயிற்றுக்கிழமை ஈஸ்ட்டர் தினத்தன்று காலை எட்டரைக்கு ஜோலார்பேட்டை நிலையத்தில் நண்பர்கள் அனைவரும் விடைப்பெற்றுவிட மீண்டும் தனி ஒருவனாக திருப்பதிக்கு அருகில் சுமார் 10கிமி தொலைவில் இருக்கும் ரேனிகூண்டா நிறுத்தம் வரையிலும் அதே இரயிலில் பயனித்தேன். ***

பல நாட்களுக்கு பிறகு வீட்டை விட்டு இரண்டு நாள் புதிதாக வெவ்வேறு இடங்களில் நண்பர்களோடு பயணித்த அனுபவம் மனதிற்கு ஒரு வித உற்சாகத்தை கொடுத்ததோடு அல்லாமல் எனக்குள் இருந்த சோர்வையும், சோம்பேறிதனத்தையும் போக்கி புதிய மனிதனாக உணர்ந்தேன் வீட்டிற்குள் நுழையும்போது!

***
 இத்தொடரை ஆரம்பத்தில் இருந்து பொறுமையாக வாசித்து கருத்துச் சொன்ன அனைத்து அன்பர்களுக்கும், நண்பர்களுக்கும் நன்றிகள். காயத்ரி அக்காவிற்கு எப்படிதான் நன்றி சொல்வதென்று தெரியவில்லை. பதிவுகள் ஏதும் எழுதாததால் ப்ளாக்கில் தூசிதட்டும் ஒரு முயற்சியாகதான் இந்த தொடரை எழுத ஆரம்பித்தேன்.
உடனுக்குடன் பிழைகளைத் திருத்தி பதிவு எழுதிக் கொடுத்து உற்சாகத்தோடு மேலும் தொடர ஊக்குவித்த அக்காவுக்கு மிக்க நன்றி நன்றி.

***
 விரைவில் வேறொரு பதிவில், வேறு ஒரு நாள் மீண்டும் உங்களைச் சந்திக்கிறேன்.

***
 அடிக்கடி பயணம் மேற்கொள்ளுங்கள். புத்துணர்வோடு என்றென்றும் இருங்கள்! 
 ***
 நன்றி.


தொடர்புடைய பதிவுகள் :


3 comments:

  1. அடிக்கடி பயணம் மேற்கொள்ளுங்கள். புத்துணர்வோடு இருங்கள்! சரியாகச் சொன்னீர்கள் மகேஷ். பயணம் நிச்சயமாக புத்துணர்வு தரும்.

    ரொம்ப அழகா எழுதியிருக்கிங்க மகேஷ். நுணுக்கமான விவரங்களுடன். பேருந்து, ரயில் பற்றிய குறிப்புகள், கட்டணம், நுழைவுச்சீட்டு எவ்வளவு, இடங்களின் தூரம் என்று பல தகவல்கள் வாசிப்பவர்களுக்கு நிச்சயமாக பயன் தரும்.

    மிக மிக அருமையான விவரணம். கூடவே பயணித்தது போன்ற உணர்வும் வந்தது மகேஷ். தொடருங்கள்.

    ReplyDelete
  2. தொடர்ந்து பயணித்து இன்னும் பல தொடரை எழுதுங்கள் அடுத்த கட்டம் உடுப்பி போகும் என் ஆசை எப்போது நிறைவேறுமோ!ம்ம்

    ReplyDelete