Saturday, July 23, 2016

மகிழ்ச்சி தராத வெற்றி- கபாலி



படத்தை பார்ப்பதற்கு முன்பிருந்த மன நிலையை சற்று விளக்கிவிடுகிறேன்.
சிறுவயதில் இருந்தே ரஜினியோட தீவிர ரசிகன் நான்.
இன்னது தான் சரியாக காரணம் சொல்லத் தெரியல. தவறாமல் எல்லா ரஜினி படத்தையும் தியேட்டரில் தான் பார்ப்பேன். அப்பேர் பட்ட நான் லிங்கா படத்தை ஒரு சுப
தினத்தில் கணினியில்தான் பார்த்தேன். அதுவும் படம் வெளி வந்த ரெண்டு மூணு மாசத்துக்கு அப்பரம்தான்.
படத்தில் ஃப்ளாஷ்பேக் காட்சிகள்தான் பிடிச்சிருந்தது தவிர உண்மை ஒருநாள் வெல்லும் பாடலும், ‘ஒருநாள் சாப்பிடாம இருந்தால் பிரச்சனையே இல்ல. ஆனா
ஒருநாளும் சாப்பிடாம இருந்தாதான் பிரச்சனையே’நு வரும் வசனம் மட்டுமே மனதில் நின்றது. எந்த எதிர்பார்ப்பு இல்லாம பார்த்ததால் என்னவோ தாராளமா
ஒருதடவை படத்தை தலைவருக்காக பார்க்கலாம்ன்னு தோணிச்சு. அவ்வளவுதான்.
ஓவர்டூ கபாலி....
ரஜினியை இயக்குவது ரஞ்சித் என தெரிந்ததில் இருந்து கபாலி பற்றிய எதிர்பார்ப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமா துளிர் விட ஆரம்பிச்சது. சின்னதா ஒரு பயமும்கூடவே.
தொடர்ந்து இரண்டு தோல்வி படங்கள் தலைவருக்கு. மெட்ராஸ் ஹார்ட் டிஸ்க்ல இருந்தாலும் பத்து நிமிஷத்துக்கு மேல பார்க்க பொறும இல்ல. ‘அப்பேர் பட்ட
இயக்குனர் எப்படி...’
ட்ரைலர் செமையா வந்திருந்தாலும் சாங்ஸ் விசயத்துக்கு வந்ததும் ஏமாற்றம்தான். ரகுமான் இல்லாததே ஏமாற்றத்திற்கு மிக முக்கிய காரணம்.
படம் வெளியிடும் தினம் உறுதி ஆவதற்கு முன்பே இம்முறை முதல்நாள் இல்லை முதல் ஒரு வாரம் கூட பார்க்க கூடாதுனுதான் முடிவு செய்திருந்தேன். தம்பி போன்
செய்து தமிழ் வர்சன்ல கபாலி பார்க்க ரெண்டு டிக்கெட் வாங்க சொல்லி இருந்தான். ’என்ன தெலுங்குல பார்க்கலியா?’ ‘தலைவர் டா தமிழ் டா’னு அழகான
அவனது தமிழ் (தோழா நாகார்ஜுனா பேச்சை நினைவு படுத்தியது) சொல்லி என்னை உசுப்பேத்தி விட்டான். பேசாம நாமளும் படத்தை பார்த்திடுவோமே யோசிக்க
ஆரம்பிச்சேன். வியாழன் இரவில் இருந்தே வரத்துவங்கிய படத்தோட
விமர்சனங்கள் ஒருவித நம்பிக்கை கொடுத்தது. தேங்க்ஸ் டூ மணிமாறன் சார்.
நேற்று காலைல சில பதிவர்கள் கொடுத்த நம்பிக்கையாலும் நிம்மதியா மூச்ச விட்டு எடுத்த சபதத்தை மீறும் விதமா கடைசியா இன்று காலை படத்தை
தமிழில்-திருப்பதியில் பார்த்தேன்:)
திருப்பதியில ஒரே ஒரு தியேட்டரில் மட்டுமே தமிழில் படம் என்பதால் பதினொன்னரைக்குதான் காட்சி என்றாலும் பத்தரைக்கெல்லாம் தியேட்டருக்குச்
சென்றுவிட்டோம். டிக்கெட் கொடுக்கும் கவுண்டரில் கூட்டமே இல்ல. டிக்கெட் வாங்கிக்கொண்டு சிறிது நேரம் காத்திருந்தோம்.
அரங்கில் நுழைந்ததில் இருந்து படம் ஆரம்பிக்கும் நொடி வரையிலும் தனி பட்ட முறையில் எனக்கு ’எப்படி படம் இருக்குமோ’ சின்னதா ஓரத்தில் ஒருவித-பயம்.
என்னதான் மத்தவுங்க நல்லா இருக்குனு சொன்னாலும் எனக்கென ஒரு ரசனை இருக்கும் இல்லையா? அதனால படத்தை சந்தேக கண்ணோட்டத்தோடுதான் பார்க்க
ஆரம்பிச்சேன். படம் ஆரம்பிச்சதுல இருந்து சீக்கிரம் படத்தோடு ஒன்றிவிட முடிந்தது. கதை ஏற்கனவே தெரிஞ்சிருந்தாலும் எதிர்பாராத சில ட்விஸ்ட்டுக்கள்
ஆங்காங்கே இருப்பதால் இயல்பா படத்தை பார்க்க முடிஞ்சது.
ஆரம்பத்துல ஒரு இருவது நிமிசம் அரங்கு முழுவதும் விசில்/ஆட்டம்/கொண்டாட்டம் எல்லாம். அதன் பிறகு அரங்கு முழுவது அமைதி. பிறகு படம் என்னவோ மெதுவா
போறதா ஒரு ஃபீல். சில சமயம் நம்மை சோதிக்கிற ரேஞ்சுக்கு கொண்டு போய் விடுவாங்களோனு ஒரு பயம். அவ்வப்போது தலைவர் பேசும் வசனங்கள் நிமிர்ந்து
உட்கார வைக்கிறது.
 இடைவெளிக்கு முன்பு வரும் ட்விஸ்ட் எதிர்பார்க்காதது.
இரண்டாம் பாதி முதல் பகுதி போல் சோதிக்கல. படத்தில் இரண்டாம் பாதிதான் எனக்கு பிடிச்சிருக்கு. கேங்ஸ்டர்கதையில ஃபேமலி செண்டிமெண்ட் போஷம்
அருமை. சொல்லப்போனால் அது மட்டுமே என்னை படத்தில் அசுவாசப் படுத்தியது.
படத்தில் ரஜினி பேச ஆரம்பிக்கும் முதல் வசனமான ‘மகிழ்ச்சி’ படத்தில் ஆங்காங்கே மீண்டும் மீண்டும் சொல்லுவது அழகு. (அதுவே சில தினங்களுக்கு ஒருவித
ட்ரெண்டாக மாறப்போவது நிச்சயம்)
பாடல்கள்ல சொதப்பினாலும் சந்தோஷ் பின்னணி இசை ஏவரேஜ்.
***
வீட்டுக்கு வந்ததும் எப்போதும் போல் அம்மா:
‘படம் எப்படி?’னு கேட்டாங்க
 சூப்பராவும் இல்ல சுமாரான படமாவும் தெரியல. நடு நிலையா இருக்குனு சோகத்தோடு சொன்னேன்.
***
 ஏனோ எனக்கு மட்டும்தான் இப்படியாத் தெரியல. மொத்தத்தில் கொண்டாட்டம்/மகிழ்ச்சி தராத வெற்றியா
தலைவரோட கபாலி இருக்கபோவதா எனக்கு தோணுது.
---
 உங்களுக்கு எப்படி?
தொடர்புடைய பதிவுகள் :


2 comments:

  1. அட! மகேஷ் செம விமர்சனம்!! எங்கள் தளத்து விமர்சனமும் படிச்சுருப்பீங்களே......எங்களுக்கும் ரொம்ப பிடிக்கும் மகேஷ்...ஆனால்...ரஜனி நல்லா பண்ணிருந்தாலும் அவருக்கு ஓய்வு தேவைனு பல இடங்களில் தெரியுது....

    சரிதானே மகேஷ்...

    ReplyDelete
  2. பேராசிரியருக்கு,

    மகேஷ்,

    நல்ல விமர்சன பாடம்.

    கோ

    ReplyDelete