Thursday, August 01, 2019

என்னடா வாழ்க்கை இது? ஒரே குழப்ப மனநிலை(:-(((



2017 ஆகஸ்ட்ல சிங்கப்பூருக்கு குடும்பத்தோடு டூர் போனதுக்கு அப்பறம் சரியா ரெண்டு வருஷம் கழிச்சு இதோ இந்தமாசம் 23ஆம் தேதி (வெள்ளிக்கிழமை) மீண்டும் ஒரு லாங் டூர் போறோம். (நடுவுல இந்த வருஷம் ஏப்ரல் மாதம் ரெண்டு நாள் மைசூருக்கு போய் இருந்தோம்).
இம்முறை டூர் போறது நார்த் இந்தியாவுக்குதான். கடைசியா டெல்லியில் இருந்து சென்னைக்கு ஜூலை 16 அன்னைக்கு ஃப்ளைட் டிக்கெட் புக் பண்ணியதோடு சரி. அதன் பிறகு டூர் ஏற்பாடுகள் கொஞ்சம் கூட முன்னுக்கு நகரல. சிங்கப்பூர் போறதுக்கு முன்னாடி இப்படியான மனநிலை ஒருநாளும் வந்தது கிடையாது. ஒவ்வொருநாளும் ஏன் ஒவ்வொரு நொடியும் ஒரே எக்சைட்டிங்காதான் இருந்தது. ‘முதன் முறையா வெளிநாட்டுக்கு போறோமே; அதுவும் ஏஜண்ட் மூலம் இல்லாம தனியா போறோமே’ என்கிற ஒரு பயமோ; ஏற்பாடுகளில் குழப்பம் எதுவும் வந்ததில்ல.
இப்போ பயணம் செய்ய போறது இந்தியாவுலதான்; ஆனாலும் என்னவோ லேசா கொஞ்சம் தயக்கமா இருக்கு; பயமா இருக்கு; எனக்கே ஒரு வேளை முன்பு போல பயணத்தின் மீதான ஆர்வம் குறைஞ்சிடுச்சானு சந்தேகமாவும் இருக்கு. சிங்கப்பூர் ட்ரிப் விடவும் இம்முறை கூடுதலாக நாட்கள் அதிகரிச்சிருக்கு. அதோடு சிங்கப்பூர் ட்ரிப்பைவிடவும் இப்போ அதிக தொலைவு பயணமும் செய்ய போறோம். மொத்தம் 4 மாநிலங்களில் சுற்றி பார்க்க இருக்கிறோம். இந்த வட இந்திய பயணம் போகணும் என்கிற யோசனை வந்ததே ஒரு பெரிய கதை.

எட்டு வருஷத்துக்கு முன்பு இணையத்தில் அறிமுகம் ஆன ஒரு நபர்; உயிருக்கும் மேலாக அதுவரையிலும் நேசித்த அந்த ஜீவனை ’இனி அவருக்கும் எனக்கும் செட் ஆகாது’னு புத்திக்கு நல்லா உரைச்சதுக்கு அப்பறம் அவரை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவாயிட் பண்ண ஆரம்பிச்சேன். அந்த சமயம் என்னை நான் டைவட் பண்ணிக்க வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு தள்ளப்பட்டேன். பொதுவா இம்மாதிரியான சூழலில் ஒருவரிடம் ஏமாற்றம் கிடைக்கும்போது மனம் அடுத்தவரது ஆதரவு தேடி நகரும். அதுவரையில் வேறு யாரிடமும் எனக்கு அப்படி நெருக்கமா பழக நகர விருப்பம் வரல. ஒரு வேளை அப்படி தோணினாலும் கடந்த கால நினைவுகள் என்னை எச்சரிக்கவும் தவறல. இப்போ யோசிச்சு பார்த்தா எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்தனமான காரியம் பண்ணி இருக்கிறேன்னு எனக்கு எனக்கே நினைக்க தோணுது. ஜீவா படத்துல ஒரு வசனம் வரும். ஒருத்தருக்குப்பிடிச்ச விஷயத்தை டைவர்ட் பண்ண அவருக்குப்பிடிச்ச இன்னொரு விஷயத்தை தூண்டி விடணும் அப்படினு. அதுனால எனக்கு நானே எதாவது ஒரு வெளிநாட்டுக்கு போயிட்டு வர நினைச்சேன். ’கொஞ்ச நாளைக்கு ஆச்சும் மனசு நிம்மதியா இருக்கும்’னு என்னை நானே சமாதானபடுத்திகிட்டு டூர் போக தயார் ஆனேன்.

எனக்கு பயணம்னா பிடிக்கும் அதுவும் வெளிநாட்டு பயணம் என்றால்.... இத பத்தி ஒரு தோழியிடம் சொல்ல ‘why don't you try Philippines' னு கேட்டிருந்தா. அதன் பிறகு இணையத்தில் கொஞ்சம் ஆராய்ச்சி பண்ணி பார்த்ததில் பிலிபைன்ஸுக்கு நானும் தம்பி மட்டும் போக முடிவு பண்ணி இருந்தேன். ஆரம்பத்துல சரினு தலையாட்டியவன் ‘இதுதான் திட்டம் இதுக்கு இவ்வளவு செலவாகும்’னு சொன்னதுக்கு அப்பறம் அவன் பின் வாங்கிட்டான்.
சரி பிலிபைன்ஸுக்குதான் போக முடியல செலவு குறைவா இருக்கும் ஏதாவது வேறு ஒரு நாட்டுக்கு போக நினைச்சப்போ நேப்பால் எனக்கு தோணிச்சு. மீண்டும் ஒரு வார கடும் ஆராய்ச்சிக்கு பிறகு தரை மார்கத்தில் நேப்பாலுக்குள் sunauli border வழியாக நுழைந்து பொக்கோரோ மற்றும் காட்மாண்டு சுற்றி பார்த்து விமானம் மூலம் டெல்லி வழியாக சென்னைக்கு வந்து வீடு சேர திட்டம் எல்லாம் போட்டு எந்த நொடியும் ஏற்பாடுக்கு தேவையான ரயில் விமான டிக்கெட் முன்பதிவு செய்ய தயார் நிலையில் இருந்தேன். இம்முறை தம்பி முழு ஆதரவு தெரிவிச்சிருந்தான்.
ஒரு நண்பரிடம் ‘நானும் தம்பியும் நேப்பாலுக்கு போறோம்’ ‘ எப்படி இருக்கும்’னு சும்மா கேட்டு தொலைச்சேன். அவர் சொன்ன பதில் நேப்பால் பற்றீய யோசனை பின்வாங்க தோணிடுச்சு.

ஒரு விஷயத்துல மட்டும் நா தெளிவா இருந்தேன். கண்டிப்பா ஆகஸ்ட் மாதம் டூர் எங்கையாச்சும் போகணும்னு மட்டும்... ஏன்னா பயணம் அப்படீங்கிற நெனப்பு எனக்கு அந்த சமயம் எனக்குள்ள ஓடாம இருந்திருந்தா இன்நேரம் எங்க இருந்திருப்பேன்னு தெரியல. அது வரைக்கும் ஒவ்வொரு நொடியும் அவரை பற்றீய எண்ணம்தான் எனக்குள்ளே ஓடிகிட்டு இருக்கும். இனி அவர் என் வாழ்க்கையில் இல்லை என்கிற கசப்பான உண்மை என்னால டைஜஸ்ட் பண்ணிக்க முடியல.

நேப்பால் திட்டம் கைவிட்டதுக்கு அப்பறம் லேய் லடக், ச்ரீனகர் போக திட்டம் எல்லாம் போட்டிருந்தேன். பொதுவா இந்த இடங்களுக்கெல்லாம் போகணும்னா ட்ராவல் ஏஜண்ட் மூலம் போவதுதான் நல்லது. அதுனால முதன் முறையா தாமஸ் குக் ட்ராவல் ஏஜண்டுக்கு கால் பண்ணி ட்ராவல் ஐடினரி எல்லாம் வாங்கி இருந்தேன். ஆனாலும் என்னவோ ஒரு தெளிவான முடிவு எடுக்க முடியாம தத்தளிச்சுகிட்டு இருந்தேன். எனக்கே என்னோட விருப்பு வெறுப்பு மேல குழப்பம் வந்தப்போ. என் மேல எனக்கே நம்பிக்கை இல்லாம போனதா ஒரு ஃபீல்.

அம்மாவுக்கு ரொம்ப நாள் ஆசை டெல்லி மற்றும் தாஜ்மஹால் பார்க்கணும்னு. அடிக்கடி என்கிட்ட சொல்லிகிட்டு இருப்பாங்க. ’ட்ரைன்ல டெல்லி வரை போயிட்டு ஃப்ளைட்ல ரிட்டன் வரணும்’னு. ’நாம நினைக்கிறதுதான் நடக்க மாட்டேங்கிறது; அட்லீஸ்ட் அடுத்தவுங்களோட ஆசையாச்சும் நிறைவேற்றி வைப்போமேனு ஒரு கணம் தோணியதோட விளைவுதான் இந்த வட இந்திய பயணம்... எப்படியாவது இந்த வட இந்திய டூர் நல்லபடியா போயிட்டு வந்திட்டா அம்மாவோட பல நாள் ஆசை நிறைவேற்றிய திருப்தியாச்சும் இருக்கும் அப்படி நினைச்ச நொடியில இருந்து கொஞ்சம் என் மீது எனக்கே அக்கறை வந்தது. மனசும் லேசாகிடுச்சு; மன கொந்தளிப்பும் நின்னுடுச்சு. எல்லாம் சரியாக அமைந்தால் எனக்கும் கொஞ்சமாச்சும் மெண்டல் ஸ்டெபிலிடியும் காண்ஃபிடெண்டும் கிடைக்கும்னு நினைச்சு வட இந்தியாவில் எங்கெங்கு சுத்தி பார்க்கணும்னு பயண திட்டம் எல்லாம் தயார் செய்து; ரயில் விமான டிக்கட் எல்லாம் முன்பதிவு செய்தாகிவிட்டது.
திடீரென ஒரு நாள் உடம்புக்கு சரி இல்லாம போச்சு. வேலைக்கும் போகல. வீட்டுல படுத்துகிட்டே கிடந்தேன். அவரிடம் இருந்து பிரிந்து விடலாம் என்கிற எண்ணம் தோன்றீயதுல இருந்து சில மாதங்கள் கடந்திருந்தது. அதுவரையில் தோனாத எண்ணம் ’அவரை மிஸ் பண்ணுறேனோ அப்படினு எண்ணம் வந்ததும் யோசிக்க ஆரம்பிச்சேன். ’இருக்கபோறது ஒரு வாழ்க்கை; ’கடைசி வரைக்கும் ஈகோவோடும்; வைராக்கியத்தோடும் காலம் கடத்தணுமா’னு எண்ணம் தோணியதும் அதுவரையிலும் பிடிவாதத்தோடு இருந்தவன் ஒரு நாள் போராட்டத்துக்கு பிறகு அவருக்கு ஒரு மெசேஜ் அனுப்பி இருந்தேன். அதை பார்த்ததுமே உடனே கால் செய்திருந்தார். ஒரு வாரம் ஒடிடுச்சு. மீண்டும் பழய கதைதான்.
 என்னடா வாழ்க்கை இது. வாழ்க்கை ஒரு வட்டம் சொல்லுறது இதுதானோ என்னவோ. ஒரே குழப்பமாவே இருக்கு:(((