Monday, March 30, 2020

பல்ஹார்ஷாவில் இருந்து நாக்பூர்வரை (வடஇந்திய பயணத்தொடர் பகுதி - 3)


பல்ஹார்ஷா நிறுத்தத்திற்கு அன்று அரைமணி நேரம் முன்பே தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ் வந்திருந்தது. ட்ரைனை விட்டு கொஞ்ச நேரம் வெளியே இருப்போம்னு ஃப்ளாட்பாரத்தில் இறங்கி  சுத்தி  பார்த்து ட்ரைன் புறப்பட நேரம் ஆக எங்களது  பெட்டியில் ஏற சில நொடிகளில் சரியாக 11 மணிக்கு தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ் பல்ஹார்ஷா விட்டு  நாக்பூர் நோக்கி புறப்பட்டது.
காலை பதினோரு மணிக்கு பல்ஹார்ஷாவில் புறப்பட்ட தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ்க்கு அடுத்த ரயில் நிலையம் நாக்பூர் ஜங்ஷன். இந்த ரெண்டு ரயில் நிலையங்களுக்கு இடையிலான தூரம் 208 கிலோ மீட்டர். மதியம் இரண்டேகாலுக்குதான் நாக்பூர் ஜங்ஷன் வரும். அதுவரைக்கும் அடுத்த மூணு மணி நேரம் என்ன பண்ணலாம்னு யோசிச்சுகிட்டு இருக்க அம்மா எங்களுக்கு பக்கத்தில் பக்கவாட்டில் இருக்கும் லோயர் பர்த்தில் உட்கார்ந்திருக்கும் வட இந்திய தம்பதியர் குழந்தையிடம் அவனுக்கு தெரியாத மொழியில் ஏதோ பேச முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தாங்க. கொஞ்ச நேரத்தில் அவன் எங்கள் மத்தியில் வந்து உட்கார்ந்துட்டான். அவனிடம் எங்களுக்கு தெரிஞ்ச தோடாதோடா ஹிந்தியில் பேச்சு கொடுத்ததில் அவர்களது ஊர் டெல்லியெனவும் அவன் முதலாம் வகுப்பு படிப்பதாகவும்; சென்னையில் உறவினர்களது திருமணத்திற்கு வந்ததாகவும் சொன்னான்.
எங்கள் இரண்டு குடும்பங்களைத் தவிர அந்த பெட்டியில் தமிழக கல்லூரி மாணவர்கள் தவிர வேறு யாரும் இல்லை. யாருடைய தொந்தரவோ தொல்லையோ இல்லாமல் வீட்டில் இருக்கும் ஒரு உணர்வே  தந்துக் கொண்டிருந்தது.
தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸில்  கவனிச்சது அடிக்கடி குப்பை பெருக்கி துடைப்பது. இப்படி அடிக்கடி சுத்தம் செய்வதை பார்க்கும்போது ஆச்சர்யமாக இருந்தது. நான்கைந்து வருடங்களுக்கு முன்பு இருக்கலாம்.  அப்போது வேலைக்கு முயற்சிக்கும் சமயம்னு நினைக்கிறேன். அவசரமாக சென்னைக்கு போக வேண்டிய கட்டாயம். மதியம் என்பதால் திருப்பதியில் இருந்து எந்த ரயிலும் சென்னைக்கு இல்லாததால் நேரா இங்கிருந்து பத்து கிமீ தொலைவில் இருக்கும் ரெணிகுண்டா ரயில் நிலையத்துக்குச் சென்று மும்பை எக்ஸ்பிரஸில் பொது பெட்டியில் பயணம் செய்த ஞாபகம். அப்போது எங்களோடு எலிகளும் பயணம் செய்வதை பார்த்து அதிர்ந்து போனேன். இந்திய ரயில்வே மீது எனக்கு கடும் அதிர்ப்தி. அன்றில் இருந்து நெடுதூரம் செல்லும் ரயில்களில் பொதுப்பெட்டி பயணம் என்றாலே பயம். இந்த தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸில் சுத்தம் செய்வது போல தொலைதூரம் செல்லும் அனைத்து ரயில்களிலும் தூய்மைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தால் நன்றாய் இருக்கும்னு நினைச்சுகிட்டேன்.
தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ் படிப்படியாக வேகத்தை கூட்டி அதனுடைய உச்ச வேகமான மணிக்கு 110 கீமீ வேகத்தில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. எனக்கோ  நேரம் நகர மாட்டேங்கிறது. எவ்வளவு நேரம்தான் அந்த பையனிடம் பேச்சு கொடுப்பது. மொக்க போடதான் பக்கத்துல எந்த பொண்ணு இல்ல அட்லீஸ்ட் ஆண்ட்டி யாராவது உடன் பயணித்திருந்தாலாவது பேச்சு துணைக்காச்சும் ஆள் கிடைச்சிருந்திருக்கும். அப்படி எதுவும் நடக்காததினால ஒரே ஃபீலிங்ஸ்:(((
*
வட இந்திய பயணம் புறப்படுவதற்கு ஒரு சில நாட்களுக்கு முன்புதான் அலுவலகத்தில் உடன் பணி புரியும் சீனியர் ஸ்டாஃப் ஒருத்தரிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது ’தனிமைய மட்டும் எப்பவும் தேர்ந்தெடுத்திடாத. உனக்கென ஒருத்தர் உன்னோட வாழ்க்கையில இருக்கணும். உன்னோட சுக துக்கங்களை பகிர்ந்துக்க; சோர்ந்திருக்கும்போது உற்சாகபடுத்த; கஷ்டத்துல இருக்கும்போது மன தைரியம் கொடுக்க ஒருத்தர் நிச்சயம் ஒவ்வொரது வாழ்விலும் இருக்கணும்;  அது உனக்கு  ரொம்ப அவசியம்’னு சொல்லி இருந்தார். அப்புறம் அவரே என்னிடம் தோழா  படம் பார்க்கலியா. மொதல்ல அந்த படத்த போய் பாருனு சொன்னார். ஏற்கனவே நான் அந்த படத்தை பார்த்திருந்தாலும் சீனியர் ஸ்டாஃப் சொன்னதில் இருந்து இன்னொரு தடவை தோழா படத்தை பார்க்கணும்னு நினைச்சுகிட்டே இருந்தேன். சரியா  அப்போ தோழா படம் ஞாபகத்துக்கு வர இதுதான் சரியான தருணம்னு ஃபோன்ல தோழா  படம் பார்க்க ஆரம்பிச்சிட்டேன்.
படம் பார்த்து முடிக்கவும் நாக்பூர் ஜங்ஷன் வர சரியாக இருந்தது. பல்ஹார்ஷாவுக்கு அரை மணி நேரம் முன்னதாக வந்தமாதிரி நாக்பூருக்கு கால் மணி நேரம் முன்பே வந்து விட்டது. நாக்பூர் ஜங்ஷனுக்கு இரண்டேகாலுக்கு வந்து இரண்டு இருபதுக்கு புறப்படணும். மதியம் லன்ச்  நாக்பூர் தாண்டியதும் சாப்பிடலாம்னு முடிவு செய்ததால் நேரம் இருக்க நாக்பூர் ஜங்ஷன் சுத்தி பார்க்கலாம்னு தம்பியும் நானும் ட்ரைனைவிட்டு  இறங்கினோம்.
*
நாக்பூர் நகரை ஆரஞ்சு சிட்டினு அழைப்பாங்கனு கேள்விபட்டிருக்கேன். சாப்பிட ஆரஞ்சு பழம் ஃப்ளாட்பாரத்தில் எங்கையாவது விப்பார்களானு பார்த்துகிட்டே நடக்க கண்ணுக்கு எங்கும் தென்படவில்லை.






நாக்பூரானது  இந்தியாவின் மத்திய பகுதியில் அமைந்திருக்கும் ஒரு நகரம். அது மட்டும் இல்லாமல் சென்னை- புது டெல்லி வழிதடத்திற்கு இடையே இரு புறமும் சரி சம தொலைவில் நடுவே இருக்கும் ஒரு நிருத்தம். (சென்னையில் இருந்து  நாக்பூருக்கு 1089 கிமீ. அதுவே புது டெல்லியில் இருந்து நாக்பூருக்கு 1091 கிமீ).
நாங்கள் நாக்பூரில் இருந்த சமயம் எங்களுக்கு எதிர் திசையில் புது டெல்லியில் இருந்து சென்னை நோக்கி போகும் தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ் பக்கத்து ப்ளாட்பாரத்தில் இருப்பதை பார்க்க முடிந்தது. தம்பியும் நானும் பேசிகிட்டே நடக்க ரயிலின் கடைசி பெட்டிக்கு வந்து விட்டோம்.
மீண்டும் வந்த வழியிலே எங்களது பெட்டியை நோக்கி நடக்கும்போதுதான் நாக்பூரில்  இருக்கும் ஒரு சிஸ்ட்டர் ஞாபகத்துக்கு வந்தாங்க. அவர் பெயர் குஞ்சம் சிங். கடைசியாக  அவருடன் எப்போது பேசினேன் என்பது நினைவில் இல்லை. அனேகமாக  பத்து வருஷத்துக்கு முன்னாடி இருக்கும். அவருடன் தொடர்பில் இல்லாததினால் அவருடன் பேசவோ தொடர்புகொள்ளவோ எந்த முயற்சியும் எடுக்காததால் எனக்கு நினைவில் இருப்பது குஞ்சம் சிஸ்டர் ஊர் - நாக்பூர் மட்டும்.
*

நாக்பூரைச் சேர்ந்த குஞ்சம் சிங் என்பவர் 2010 ஆம் வருடம் இணையத்தில் அறிமுகம் ஆனார். அப்போது அவர் எம். ஏ இங்க்லீஷ் லிட்ரேச்சர் முடித்து விட்டு யூஜீசீ நடத்தும் நெட் தகுதி தேர்வுக்கு தயார்படுத்திக் கொண்டிருந்தார். அவர் மூலம் அவரது  தோழி  அன்ஜும்கான்னு இன்னொரு சிஸ்டர் அறிமுகம் ஆகி இருந்தாங்க. அன்ஜும்கான் சிஸ்டரது பூர்விகம் என்னவோ  வட நாட்டு பக்கம் ஆனால்  அவர்கள் கோயம்புத்தூரில் செட்டில் ஆகி இருந்தாங்க. அவரும் அப்போது எம். ஏ இங்லீஷ் லிட்ரேச்சர் முடித்து விட்டு யூஜீஸீ நெட் தகுதி தேர்வுக்கு  படித்துக் கொண்டிருந்தாங்க.
குஞ்சம் சிங் மற்றும் அன்ஜும்கான் சிஸ்டர்ஸ் அறிமுகமான அந்தச்  சமயம் நான் இளங்கலை இரண்டாம் ஆண்டு படித்துக் கொண்டிருந்தேன். நாங்கள் மூவரும் நேரம் கிடைக்கும்போதெல்லாம்  ஸ்கைப்பில் பேசுவோம். ஒரு கட்டத்தில் அதில்  கோயம்புத்தூர்  சிஸ்டர்  அன்ஜும்கான் நெட் தேர்வில்  ஜேஆரெஃப்க்கு தேர்வாகி இருந்தாங்க. நாக்பூர்  சிஸ்ட்டரால் முடியவில்லை. இதெல்லாம் இரண்டாயிரத்து பத்துல நடந்த கதை . அதன் பிறகு என்ன ஆச்சுனு நியாபகம் இல்ல. நாங்க ஸ்கைப்பில் பேசுவதும் நின்று போனது. அதன் பிறகு இருவரிடமும் வேறு எந்த வகையிலும் தொடர்பு கொள்ளவில்லை.
சரியாக இம்மாதம் 11ஆம் தேதி காஞ்சிபுரத்தில் ஃப்ரெண்ட் ஒருத்தியோட மேரேஜ் ரிசப்ஷனுக்கு சென்றிருந்தேன். கடைசி வரைக்கும் போக வேணாம்னுதான் நினைச்சிட்டிருந்தேன். ஃபோன் பண்ணி கூப்பிட்ட ஓரே காரணத்துக்காக போவோம்னு முடிவு பண்ணி போய் இருந்தேன். எதிர்பார்க்கா வகையில் அப்போது அங்கு  கோயம்பத்தூர்  சிஸ்டர்  அன்ஜும்கான் அவரை நேரில் பார்க்க முடிந்தது. இருவரும் கடைசியாக பேசி பல வருடங்கள் ஆனாலும் என்னை அவர் மறக்கவில்லை.
என்னை பார்த்ததுமே
do you remember me mahesh?னு கேட்டாங்க.
yes. how can i forget you sister.
what are doing mahesh?
 i am working in SBI. from here its just a  1 hour  travel distance.
i heard that you are working  in Avinashilingam University sister?
yes mahesh.
what about   gunjam singh sister, we all chat on skype.
now  what is she doing?
 i don't know mahesh but she is  working some other bank.
பக்கத்தில்  நிற்கும் அவரது கணவரை அழைத்து. this is mahesh. help me a lot for learning computer working in SBI  என என்னை  அவரிடம் அறிமுகம் செய்து வைத்தார். நாங்கள் அனைவரும் ஒன்றாக மேடையில் ஏறி மணப்பெண் மற்றும் மணமகனுடன் புகைப்படம் எடுத்துகிட்டோம். இன்னும் கொஞ்ச நேரம் மண்டபத்தில் இருந்து அன்ஜும்கான் சிஸ்டரோடு நேரம் செலவிட்டு கிளம்பணும்னுதான் ஆசை. ஆனால் அப்போதே நேரம் இரவு ஒன்பதை தாண்டியதால் உடனே கிளம்பவேண்டிய கட்டாயம் எனக்கு. கிளம்பும்போது அன்ஜும்கான் சிஸ்டரது கணவர் ’கோயம்புத்தூர்  பக்கம் வந்தால் வீட்டுக்கு கட்டாயம் வாங்க’னு சொல்லி இருந்தார். நானும் சரினு சொல்லி அவர்களிடம் இருந்து விடை பெற்று மண்டபத்தை விட்டு வெளியே  வந்தேன்.
அன்றைய தினம் பல நாட்களுக்கு பிறகு மனம் உற்சாகமாக இருந்தது. பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு ஒரு சில நாட்கள் மட்டும்  பேசிய ஒருத்தர் அதன் பிறகு எந்த தொடர்பும் இல்லாட்டியும் எதிர்பாராவகையில் நேரில் சந்தித்தபோது மறக்காமல் என்னிடம் வந்து  பேசியதை  நினைச்சு நினைச்சு சந்தோஷபட்டுட்டிருந்தேன். கடந்த காலத்தில் என்னை மறக்காமல் ஞாபகம் வைத்து பேசும் நல்ல உள்ளங்களை எல்லாம் சம்பாதிச்சிருக்கேன் என்பதை நினைச்சப்போ  என்மேல எனக்கே பெருமையா இருந்தது. அதே  ஒரு சிலரிடம் மாத கணக்கில் ஏன் வருட கணக்கில் யாருக்குமே கொடுக்காத முக்கியத்துவம் கொடுத்து பழகி இருந்தாலும் அவர்கள் என்னையும் எனது அன்பையும் உதாசீனபடுத்திவிட்டு சென்றவர்களை நினைக்கும்போது மனதுக்கு கஷ்டமாக இருந்தது.
*
குஞ்சம் சிஸ்டரை பற்றி சொல்ல ஆரம்பிச்சு அவரது ஃப்ரெண்ட் அன்ஜும்கான் சிஸ்டர்ரை பல வருஷங்களுக்கு பிறகு  ஃப்ரெண்ட் ஒருத்தியோட மேரேஜ்ல நேருல சந்திச்ச கதையை சொல்லி பதிவு நாக்பூரில் இருந்து காஞ்சிபுரத்துக்கு போயிடுச்சு..
நாங்க  ட்ரைன்ல ஏறி உட்கார்ந்த கொஞ்ச நேரத்துல நாக்பூர் நிலையத்திலிருந்து இட்டார்சி  நோக்கி தமிழ்நாடு எக்ஸ்ப்ரஸ் சரியாக இரண்டேகாலுக்கு புறப்பட்டது. நாங்களும் மதிய லன்ச்சுக்கு சப்பாத்தி சாப்பிட ஆரம்பிச்சோம். ஒரு இருவது நிமிஷம் நாக்பூரை விட்டு பயணிச்சிருப்போம். வெல்கம் டூ மத்திய பிரதேஷ்னு செல்போனுக்கு எஸ்.எம்.எஸ் வந்தது.....

Sunday, March 29, 2020

விஜயவாடாவில் இருந்து பல்ஹார்ஷா வரை (வடஇந்திய பயணத்தொடர் பகுதி - 2)


ஆகஸ்ட் 23 வெள்ளிக்கிழமை மாலை திருப்பதியில் இருந்து புறப்பட்டு, ஆகஸ்ட் 24 சனிக்கிழமை விஜயவாடா ஜங்ஷனில் நாங்கள் ஆக்ரா செல்ல தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸில் ஏறியபோது மணி அதிகாலை நான்கு. அன்று இரவு சரியான தூக்கம் இல்லாததால் கொஞ்ச நேரம் தூங்கலாமேனு படுத்ததுமே தூக்கம் வந்து விட்டது.
*
ஒரு நல்ல தூக்கத்திற்கு பிறகு தூக்கம் கலைய கண் திறந்து பார்த்தால் நல்ல வெளிச்சம். தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ் வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. செல்ஃபோனில் மணி பார்க்க மணி ஏழைத் தாண்டி இருந்தது. ‘இப்போ ட்ரைன் எங்க போய்கிட்டு இருக்கு’னு கேட்க ‘வாரங்கல் வரப்போகுது’ன்னு அப்பா பதில் சொன்னார். விஜயவாடாவில் நான்கு பத்துக்கு தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ் புறப்பட்டால் வாரங்கல் ஜங்ஷன் ஏழுமணிக்கு வந்திருக்கணும். ‘எங்கயோ நடுவுல லேட் ஆகிடுச்சு’னு நினைச்சுகிட்டேன்.
வாரங்கல் தெலங்கானா மாநிலத்தில் இருக்கும் ஒரு முக்கிய ரயில்  நிலையம். இங்கிருந்து தெலங்கானா தலைநகர் ஐதராபாத்துக்கு வெறும் ஒரு மணி நேரம்தான். எனக்கு இன்னும் கொஞ்ச நேரம் அப்படியே படுத்திருக்கலாம்னு தோணியதால அப்படியே இருந்துட்டேன். ஒரு பத்து பதினைஞ்சு நிமிஷம் ஆகி இருக்கும். வாரங்கல் நிறுத்தம் வந்தது. அதுவரை நான் மிடில் ப்ரத்தில் படுத்திருப்பதால் அனைவரும் உட்கார்ந்துக்க வசதியாக இருக்கும் என்பதால் ப்ரத்தை கீழே இறக்கி விட்டு சீட்டில் உட்கார்ந்து கொண்டேன்.
வாரங்கல் ஜங்ஷனில் அப்பா தெலுங்கு பேப்பர் வாங்கினார். ஃப்ளாட்பாரத்தில் காலை டிஃபனுக்கு இட்லி தோசை விற்றுக் கொண்டிருந்தனர். ரயிலில் உணவு அவ்வளவு நன்றாக இருக்காது என்பதால் வீட்டில் இருந்து புறப்படும் நாள் அன்னைக்கே சப்பாத்தி மற்றும் தொட்டுக்க தக்காளி தொக்கு, காரப்பொடி வீட்டுலயே செய்து பார்சல் செய்து உடன் கொண்டு வந்திருந்ததால் ரயில்நிலையத்தில் எதுவும் வாங்கிக்கல.
அன்று அதிகாலையில் விஜயவாடா ஜங்ஷனில் இறங்கியதுமே ஃப்ளாட்பாரத்தில் அருகில் இருந்த கழிப்பறையில் காலையில் செய்ய வேண்டிய அனைத்து கடமைகளையும் முடித்துவிட்டதால் வாரங்கல் ஜங்ஷன் தாண்டிய கொஞ்ச நேரத்தில் வயிறு பசிச்சதால பிரேக்ஃபாஸ்ட் சாப்பிட சப்பாத்திய எடுத்தோம்.
*
வாரங்கல் நிறுத்தத்திற்கு பிறகு தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ் மீண்டும் வேகம் எடுக்க ஆரம்பிச்சது. காஜிபேட், ராமகுண்டம் என முக்கிய ரயில் நிலையங்களை நிற்காமல் புயல் வேகத்தில் கடந்து போய்க்கொண்டிருந்தது. ‘இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல தெலங்கானாவில் இருந்து மகாராஷ்டிர மாநிலத்திற்குள் நுழைய போகிறோம்’னு நினைச்சுகிட்டு இருக்க ஒரு நீண்ட ஆற்றை கடக்க நேந்தது. ஆறு முழுவதுமாக தண்ணி நிரம்பி ஓடுவதாக அம்மா சொல்லிட்டிருந்தாங்க. ரொம்ப நேரம் ஆற்றின் பாலத்தின் மீது சென்றுக் கொண்டிருப்பதால் எப்படியும் ஆற்றின் அகலம்  2 கிலோ மீட்டருக்கும் குறைவாக இருக்காதுனு நினைச்சுகிட்டேன்.
‘ஆமாம் அது எந்த ஆறு’னு தம்பியிடம் கேட்க கூகுள் மேப்பில் செக் செய்து பார்த்ததில் அது கோதாவரி என்று காட்டியது. ‘இந்த பக்கம் எப்படி கோதாவரி’னு நினைச்சுகிட்டேன். அதுவரைக்கும் கோதாவரியானது சென்னையில் இருந்து விசாகபட்டினம் செல்லும் வழிதடத்தில் இராஜமுந்திரி இடத்தில்தான் கோதாவரியை கடக்கணும்னு எண்ணி இருந்தேன். தெரியாத தகவல்.  புது விஷயம்னு நினைச்சுகிட்டேன்.
2011ஆம் வருடம் மே மாதம் ஹைதராபாத், ஷீரடி, மும்பை மற்றும் பெங்கலூரு என குடும்பத்தோடு சுற்றுலா சென்ற போது ஷீரடியில் தங்கி இருந்த சமயம் கோதாவரியின் பிறப்பிடமான த்ரையம்பகேஸ்வர் போக நினைச்சோம். அப்போது ஒரு சிலர் எங்களிடம் ‘நீங்க த்ரையம்பகேஸ்வர் போறது வேஸ்ட். பார்க்க ஒண்ணுமே  இருக்காது’னு எங்களிடம்  சொல்லி இருந்ததால் த்ரையம்பகேஸ்வர் போற திட்டத்தை விட்டுட்டோம். அதற்கு பதிலாக இரண்டு நாட்கள் ஷீரடியில் தங்கி இருந்த சமயம் ஒருநாள் சனிசிக்னாபூர்  மற்றும் இன்னொருநாள் அஜெந்தா எல்லோரா மற்றும் அவுரங்காபாத் பார்த்துவிட்டு ஷீரடிக்கு வந்து மும்பைக்குச்  சென்றிருந்தோம்.
நாசிக் அருகில் த்ரையம்பகேஸ்வர் என்னும் இடத்தில் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில் உற்பத்திஆகி தெலங்காணா மற்றும் ஆந்திராவில் பாய்ந்து வங்கக்கடலில் கலக்கும் இந்த கோதாவரியானது
கங்கை, சிந்து ஆறுகளுக்கு அடுத்து இந்தியாவில் பாயும் மிகப்பெரிய ஆறு ஆகும். இதன் நீளம் 1465 கிமீ. ஆந்திராவின் ஜீவ நதிகளான கிருஷ்ணா மற்றும் கோதாவரி ஆறுகளில் ஏற்கனவே  கிருஷ்ணா நதியின் நீர் கடலில் போய் கலக்காமல் மகாராஷ்ட்ராவில் ஆரம்பித்து கர்னாடகம், தெலங்கானா மற்றும் ஆந்திரா என பெரியதும் சிறியதுமாக நிறைய அணைகள் கட்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் இந்த கோதாவரியில் பெரிதாக இதுவரைக்கும் அணைகள் கட்டப்படாததால் வருடத்திற்கு 30ஆயிரம் கோடி டிஎம்ஸி நீர் கடலில் கலக்கிறதாம். கடலில் கலக்கும் உபரி நீரை தடுத்து நிறுத்தி  பயன்படுத்தணும் என்கிற நோக்கத்தோடு போலவரம் இடத்தில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட திட்டம்தான் போலவரம் அணை.
என்னோட அப்பா நீர் பாசன துறையில்  இருந்து ஓய்வு பெரும் சமயத்திற்கு சில மாதங்களுக்கு முன்பு இராஜமுந்திரியில் பணி புரியும்போது அங்கிருந்து போலவரம் கிராமத்தில் கட்டப்படும் போலவரம் திட்டம் சென்று பார்க்கணும்னு ஆசைப்பட்டேன். கடைசி வரைக்கும் அந்த திட்டத்தை சென்று பார்க்க முடியாமல் போச்சு. பொதுவாக அணை கட்டுவதென்றால் ஆற்றின் குறுக்கே கட்டுவார்கள். ஆனால் இந்த போலவரம் அணையோ கோதாவரிக்கு வலது பக்கம் கட்டுகிறார்கள். இதனால் கோதாவரி நதியின் போக்கு திசை மாறபோகிறதாம். கட்டுமான பணிகள் முழுவதும் முடிந்து பயன்பாட்டிற்கு வந்துவிட்டால் தொடர்ந்து நான்கு வருடங்கள் ஆந்திராவிற்கு தண்ணீர் தட்டுபாடு வந்தாலும் சமாளிக்க கூடிய அளவு நீர் தேக்கம் கொண்டதாம் போலவரம் அணை. இந்த தகவல்களை எல்லாம் அப்பா எங்களிடம் சொல்லிக் கொண்டிருக்க Balharshah நிருத்தம் வந்திருந்தது.
வாரங்கல் அடுத்து பல்ஹார்ஷா ரயில் நிறுத்தத்திற்கு  தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ் 10:55க்கு  வந்து 11:00க்கு புறப்படணும். ஆனால் அன்றைய தினம் அரை மணி நேரத்துக்கு முன்பாகவே தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ் பல்ஹார்ஷா ஜங்ஷனுக்கு வந்து விட்டது. ரயில்களை பொருத்த வரையில் எவ்வளவு சீக்கிரம் வந்தாலும் அதனுடைய புறப்படும் நேரத்துக்குதான்  புறப்படணும் என்பதால் ‘எப்படியும் நாள் முழுவதும்  ட்ரைன்ல  உட்காரதான் போறோம், கொஞ்ச நேரம் கால்களுக்கு வேலை கொடுக்கலாம் வா’னு தம்பியை அழைச்சிட்டு ட்ரைனை விட்டு இறங்கினேன்.
அப்போதுதான் அதை கவனித்தோம். எங்களை போன்று பலரும் ட்ரைனை விட்டு  இறங்கி இருக்கிறார்கள். அவர்களில்  பெரும்பானவர்கள் இளைஞர்கள். பார்த்ததுமே தமிழகத்தைச் சேர்ந்த ஏதோ ஒரு கல்லூரி மாணவர்கள் என தெரிந்தது. ஃப்ளாட்பாரத்தில் நின்றுக் கொண்டு  கூட்டம் கூட்டமாகவும், தனியாகவும் நின்று விதம்விதமாக ஃபோஸ் கொடுத்து செல்பிக்களை எடுத்துக் கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் எங்கிருந்து எங்கு செல்கிறார்கள் என்பதை கேட்டு தெரிந்து கொள்ள ஒரு இளைஞரிடம் ‘நீங்க எந்த காலேஜ். என்ன படிக்குறீங்க’னு பேச்சு கொடுக்க, ‘நாங்க சென்னை OMR  சாலையில் இருக்கும் ஒரு தனியார் கல்லூரியில் பொரியியல் படிக்கும் மாணவர்கள், நார்த் இண்டியாவுக்கு சுற்றுலா  செல்கிறோம்’னு அந்த இளைஞர்  சொன்னார். மேலும்  அந்த இளைஞரிடம் ‘கல்லூரி எப்படி இருக்கு, ஆன்கேப்பஸ் ப்ளேஸ்மெண்ட் நிலவரம் எப்படி’னு கேட்டு தெரிந்து கொண்டு கொஞ்ச நேரம் அந்த இளைஞரிடம் பேசிவிட்டு விடை பெற்று ப்ளாட்பாரத்தில் நடக்க ஆரம்பிச்சோம்.

நாங்கள் நடந்ததில் எஞ்சின் வரை நடந்திருந்தோம். அப்போதுதான் தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ் ஆரம்பிக்கப்பட்டு 43 ஆண்டுகள் முடிந்ததை தெரிஞ்சுக்க முடிந்தது.

மேற்கொண்டு நடக்க ஃப்ளாட் பாரம் இல்லாததால் திரும்பி விட்டோம். ஒவ்வொரு பெட்டியாக எவ்வளவு ஜனங்க இருக்குறாங்கனு வேடிக்கை பார்த்துகிட்டே வர ரயில்வே ஊழியர் ஒருத்தர் தனது கையில் வைத்திருக்கும் சிறிய கருவி ஒன்றைக் கொண்டு தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸின் சக்கரத்தின் பொசிஷன் மற்றும் வெப்பத்தை பரிசோதிப்பதாக தெரிந்தது. அவர் ஏன்  அப்படி செய்கிறார் என  கேட்க நினைப்பதற்குள்ளாகவே வேகமாக எங்களை கடந்து அடுத்த சக்கரத்தின் வெப்ப நிலையை பார்க்க சென்று விட்டார். தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸில் ஒவ்வொரு நிருத்ததிற்கும் இடையே பல நூறு கிலோ மீட்டர்கள் இடைவெளி இருப்பதால் வண்டி சக்கரத்தில் ஏதாவது கோளாறு இருந்தால் இப்படி பரிசோதித்து பார்ப்பார்கள் போலும்னு நினைத்து கொண்டேன். சரி  ஃப்ளாட் பாரத்தில்  நடந்தது போதும் ‘மணி  என்ன ஆகுது இப்போ’னு தம்பிகிட்ட கேட்க 10:55னு சொன்னான்.
பல்ஹார்ஷாவில் இருந்து தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ் புறப்படுவதற்கு ஐந்து நிமிடங்கள் மட்டுமே  இருப்பதால் எங்களது பெட்டியை நோக்கி வேகமாக நடக்க ஆரம்பிச்சோம். நாங்கள் எங்களது  பெட்டியில் ஏறிய சில நொடிகளில் சரியாக 11 மணிக்கு தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ் பல்ஹார்ஷா விட்டு  நாக்பூர் நோக்கி புறப்பட்டது.
*

Saturday, March 28, 2020

தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ் (வடஇந்திய பயணத்தொடர் பகுதி - 1)



2006 ஆம் வருடம், செப்டம்பர் மாதம் என்று நினைக்கிறேன், அப்போது நான் பத்தாவது படித்துக்கொண்டிருந்தேன். பள்ளியில் இருந்து புது டெல்லிக்கு எங்களை கல்வி சுற்றுலா  அழைத்துச்  சென்றனர். சென்னையில் இருந்து டெல்லி சென்று வர இரண்டு நாட்கள்  சுற்றி பார்க்க மூன்று நாட்கள் என அந்த சுற்றுலா மொத்தம் ஐந்து நாட்கள் கொண்டது. அப்படிதான் முதன் முதலாக புது டெல்லி எனக்கு அறிமுகம் ஆனது.
அப்போது நாங்கள் சென்னையில் இருந்து புது டெல்லிக்கு கிராண் டிரங் எக்ஸ்பிரசில் பயணித்தோம். அந்தச்  சமயம் மாலை  நான்கு முப்பதுக்கு சென்னை சென்ட்ரலில் இருந்து கிராண் டிரங் எக்ஸ்பிரஸ் புறப்பட்டால் இரண்டு இரவுகள் ஒரு பகல் ரயிலில் கழிந்தன. மூன்றாம் நாள் காலை எங்களை புது டெல்லியில் சுமார்  ஆறரை அளவில் இறக்கி விட்டது.
2182 கீமீ தூரம். கிட்டதட்ட 38 மணி நேர பயணம். சென்னை சென்ட்ரலில் இருந்து புது  டெல்லிக்கு இன்னொரு ரயிலும் இருந்தது. அது தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ். இரவு பத்து மணிக்கு சென்னை சென்ட்ரலில் இருந்து புறப்பட்டால் இரண்டு இரவுகள் ஒரு பகல் என பயணித்து மூன்றாம் நாள் காலையில் ஏழு மணிக்கு  புது டெல்லியை  அடையும். கிராண் டிரங் எக்ஸ்பிரஸோடு  ஒப்பிடுகையில் தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸின் பயண நேரம் குறைவு (33 மணி நேரம்). அதோடு சென்னையில் இருந்து புது டெல்லி இடையே வெறும் பத்து நிறுத்தங்கள் மட்டுமே இருப்பதால் பெரும்பாலானாவர்கள்  தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸில்தான் செல்ல விருப்பபடுவார்கள்.
இந்த கிராண் டிரங் மற்றும் தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ் நாள்தோறும் சென்னை சென்ட்ரலில் இருந்து புது டெல்லிக்கு இயக்கப்படுபவை. இந்த இரண்டு ரயில்கள்  தவிர  சென்னையில் இருந்து புது டெல்லிக்கு  ராஜதானி, டுராண்டோ  மற்றும் கரிபிரத் என மேலும் மூன்று அதி விரைவு வண்டிகளும் உண்டு. இவை தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ் விடவும் விரைவாக புது டெல்லிக்குச்  செல்பவை. (28 மணி நேரம்). இந்த ராஜதானி,  டுராண்டோ மற்றூம் கரிபிரத் ரயில்கள் வாரத்தில் ஒரு சில நாட்கள் மட்டுமே ஓடும். அதே மாதிரி இந்த மூன்று  ரயில்களும் முழுவதும் குளிர்சாதன வசதி கொண்டவை என்பதாலும் கட்டணமும் அதிகம்.
*
நாள்தோறும் திருப்பதி வழியாக திருவனந்தபுரத்தில் இருந்து புது டெல்லிக்கு கேரளா  எக்ஸ்பிரஸ் ஓடுகிறது. வடஇந்திய பயணம் போகலாம்னு முடிவான பிறகு கேரளா  எக்ஸ்பிரஸில் புது டெல்லி வரை முன்பதிவு செய்ய முதலில் முயற்சித்தால் எங்களுக்கு அதில் இடம் கிடைக்கவில்லை. அதோடு அதன் நேரம் ஒத்துவரவில்லை. அதனால்  இதற்கு மாற்றாக சென்னையில் இருந்து புது டெல்லிக்கு ஒடும் ரயில்களில் ஏதாவது ஒன்றில் முயற்சித்து பார்க்க தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸில் அம்மா, அப்பா, தம்பி மற்றும்  என்னைச்  சேர்த்து எங்கள்  நால்வருக்கும் கடந்த  வருஷம் ஜூலை  ஏழாம் தேதி விஜயவாடாவை போர்டிங் பாயிண்டாக வைத்து புது டெல்லி வரை முன்பதிவு செய்தோம்.
திருப்பதியில் இருந்து சென்னைக்கு 150 கீமீ தூரம். அதுவே திருப்பதியில் இருந்து விஜயவாடாவிற்கு 350 கீமீ தொலைவு என்றாலும் சென்னைக்கு வந்து தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ் ஏறுவதைக் காட்டிலும் விஜயவாடா சென்று அங்கிருந்து தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ் ஏறுவதில் எங்களுக்கு சில வசதிகள் இருந்தது. வட இந்திய பயணம் என்றாலே டெல்லியை மைய்யமாக கொண்டுதான்  பயண திட்டத்தை வகுப்பார்கள். அப்படிதான் நாங்களும் புது டெல்லி வரை ரயில் டிக்கெட் முன்பதிவு செய்த பிறகு கடும் ஆராய்ச்சிக்கு பிறகு ஆக்ரா, மதுரா, அம்ரித்சர், ஷிம்லா மற்றும் புது டெல்லி ஆகிய இடங்களுக்கு செல்வதென ஒரு வார பயண திட்டம் உருவாகியது.
 பயண திட்டத்தை தயார் செய்த பிறகு ஜூலை 16 செவ்வாக்கிழமை காலையில்  ஆகஸ்ட் 31 இரவு எட்டரைக்கு புது டெல்லியில் இருந்து சென்னைக்கு ஊர் திரும்ப மேக்மைட்ரிப் இணையதளம் வழியாக ஸ்பைஸ்ஜெட்ட் நிறுவனத்தில் நான்கு பேருக்கு விமான டிக்கெட் முன்பதிவு செய்தோம். (16,500).

ஆகஸ்ட் 23, 2019. வெள்ளிக் கிழமை. அன்று கிருஷ்ண ஜெயந்தி என்பதால் எனக்கு விடுமுறை. அலுவலகத்துக்கு செல்லவில்லை. காலையில் எழுந்தது முதல் அடுத்த ஒரு வாரத்துக்கு தேவையான அனைத்தையும் அவர்ரவர் பைகளில் அடுக்க துவங்கி விட்டோம். எங்களுக்கு அன்று மாலை ஏழு மணிக்கு விஜயவாடாவிற்கு திருப்பதி ரயில்நிலையத்தில் இருந்து ரயில் (இரவு பயணம் என்பதால் அதையும் முன்பதிவு செய்திருந்தோம்).
வீட்டில் இருந்து மெதுவாக நடந்தாலே பத்து நிமிடத்திற்கும் குறைவான சமயத்தில் திருப்பதி  ரயில் நிலையத்தை அடையலாம். ஆனாலும் எங்கள் எல்லாரது கைகளிலும் பைகள் இருப்பதால் ஆறரைக்கெல்லாம் வீட்டை விட்டு புறப்பட்டு ஆட்டோ ஒன்றை பிடித்து திருப்பதி ரயில்  நிலையத்தை அடைந்தோம். ஏழு மணிக்கு நாங்கள்  விஜயவாடா  செல்ல எங்களுக்கான ரயில் எந்த கால தாமதமும்  இன்றி சரியான நேரத்திற்கு திருப்பதி ரயில் நிலையத்திற்கு வந்தது.
ஆகஸ்ட் 24 சனிக்கிழமை அதிகாலை இரண்டு மணி அளவில் விஜயவாடா  ஜங்ஷனில் இறங்கினோம். நான்கு மணிக்குதான் தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ் விஜயவாடா ஜங்ஷனுக்கு வரும் என்பதால் அது வரையிலும் எந்த ஃப்ளாட் பாரத்தில் இறங்கினோமோ அதே ஃப்ளாட்பாரத்தில் காத்திருந்தோம். ஒரு மூணரை அளவில் தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ்க்கான அறிவிப்பை கேட்டதுமே அது வரும்  ஃப்ளாட்பாரத்தை நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சோம்.
நாள்தோறும் இரவு பத்துமணிக்கு சென்னை செண்ட்ரலில் இருந்து புறப்படும் தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ் மறுநாள் அதிகாலை நான்கு மணிக்கு விஜயவாடா ஜங்ஷனுக்கு வந்து நான்கு பத்துக்கு புறப்படணும்.
சென்னையில் இருந்து விஜயவாடாவிற்கு 431 கிலோ மீட்டர் தூரம். நடுவில் எந்த நிறுத்தத்திலும் நிற்காமல் சரியாக தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ் ஆறு மணி நேரத்திக்குள் விஜயவாடா  ஜங்ஷனை அடையும். நாங்கள் பயணிக்க இருக்கும் நாள் அன்று அன்றைய தினம் பத்து நிமிடங்கள் முன்பாகவே தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ் விஜயவாடா ஜங்ஷனுக்கு வந்து சேர்ந்தது.
எங்களுக்கான பெட்டியில் ஏறி எங்களது சீட்டில் போய் சேர்ந்தோம். முன்பதிவு செய்யும்போதே எங்கள் நால்வருக்கும் ஒரே இடத்தில் சீட் கிடைக்குமாறு கேட்டு முன்பதிவு செய்து கொண்டதால் இரண்டு லோயர் மற்றும் இரண்டு மிடில் பெர்த் என நான்கு பேருக்கும் ஒரே இடத்தில் கிடைத்தது.
மணி அப்போது அதிகாலை நான்காகிறது. விஜயவாடா ஜங்ஷனில் இருந்து புறப்பட  இன்னும் பத்து நிமிடங்கள் இருக்கிறது. அன்று அதிகாலையில் சீக்கிரம் எழுந்து விட்டதால் எங்களுடன் கொண்டு வந்த பைகளை சீட்டின் அடியில் தள்ளிவிட்டு அவரவர்  பர்த்தில்  படுத்துவிட்டோம். படுத்ததுமே நல்ல தூக்கமும் வந்து விட்டது.
*
தொடரும்.

தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ் பற்றி  ஒரு சில தகவல்கள்:
ஆகஸ்ட் 7, 1976 நாட்டின்  அப்போதைய பிரதமரான இந்திரா காந்தி அவர்களால் இந்த ரயில்சேவை தொடங்கி வைக்கப்பட்டது.
தென் இந்தியாவில் இருந்து  தலைநகரை இணைக்கும் ரயில்களில் ஒரு மாநிலத்தின்  பெயராகக் கொண்டு ஆரம்பிக்க பட்ட முதல் ரயில் இது.
இது சென்னை சென்ட்ரல் மற்றும் புது டெல்லிக்கு இடையிலான விஜயவாடா, வாரங்கல், பல்ஹார்ஷா, நாக்பூர், இட்டார்சி, போபால், ஜான்சி, குவாலியர், ஆக்ரா மற்றும் நிசாமுதீன் என 10 நிருத்தங்களை 2182 கிலோ மீட்டர் தொலைவினை 33 மணி நேரத்தில் கடக்கிறது. மணிக்கு சராசரியாக 65 கிலோ மீட்டர் வேகத்தில் ஓடுகிறது. இதன் உச்ச வேகம் மணிக்கு 110 கிலோ மீட்டர்.

Wednesday, March 25, 2020

கொரோனாவில் இருந்து குஜராத் வரை.



இன்னைக்கு  25/03/2020 தெலுங்கு வருட பிறப்பு (உகாதி). என்னை நினைவில் கொண்டு வாழ்த்து தெரிவித்த  அன்பர்கள்  அனைவருக்கும் நன்றிகள்.
எனக்கு  ரொம்ப நாளாவே ஒரு சந்தேகம் உண்டு. ‘எது என் தாய் மொழி’னு. பிறப்பால் ஒரு தெலுங்கு குடும்பத்தில் பிறந்தாலும்;தமிழை கற்றுக் கொண்டு தமிழ் நாட்டில் படித்து; தமிழ் நாட்டில் வேலை பார்ப்பதாலும்;பகலில் பெரும்பாலான நேரம் தமிழகத்திலே இருப்பதாலும் என் பேச்சு; சிந்தனை; யோசனை எல்லாமே  தமிழிலே இருக்கு.
‘நீங்கள் எந்த மொழியில் சிந்திக்குறீர்களோ அதுதான் உங்களது தாய் மொழி’னு எப்போதோ  வாசித்த  வரிகள்  நினைவுக்கு வருகிறது.
அப்படி  பார்த்தால்.... எனது  தாய் மொழி....!!!
கடைசியாக குஜராத் பயணம் குறித்து
 எழுதியது.

அதன் பிறகு எழுத எதுவும் தோணல. ஏதோ கொரொனா புண்ணியத்தில் இந்த பக்கம் எட்டி பார்க்க முடிந்தது.
*
சென்ற மாதம் (பிப்ரவரி  24 மற்றும் 25) அமெரிக்க அதிபர் டொனால்டு ட்ரம்ப் இரண்டு நாள் பயணமாக இந்தியா வருகிறார். அதுவும் குஜராத்தில் இருக்கும் அகமதாபாத் சர்தார் வல்லபாய் படேல் விமான நிலையத்தில் அவர் தரை இறங்குவதில் ஆரம்பிக்கும் அவரது இந்திய  பயணம்; சென்ற வருடம் வட இந்திய பயணத்தின் போது நான் சுற்றி பார்த்த ஒரு சில இடங்களையும்; அடுத்த மாதம்  (ஏப்ரல்)  குஜராத்  பயணத்தின் போது பார்க்க இருக்கும் இடங்களைத்தான் ட்ரம்ப் இரண்டு நாள் இந்திய பயணத்தில் பார்க்கிறார் என்பதை கேள்வி பட்டதுல இருந்து ஒரே  சந்தோஷம். நாம போக  திட்டமிட்டிருந்த இடத்துக்கும்; போன இடத்துக்கும்தான்  ட்ரப் மாமா  போறாருனு சரியா  ஒரு மாசத்துக்கு முன்னாடி நினைச்சு சந்தோஷ பட்டுகிட்டு இருந்தேன்.
அது என்னவோ தெரியல இந்த புத்தாண்டுல இருந்து நாளுக்கு நாள் புது புது பிரச்சனைகள்; அனுபவங்கள் வந்து சேருது.
ஒரு பத்து நாளா கோரோனா கோவட்19னு  திரும்பிய பக்கம் எல்லாம்போய்கிட்டு இருக்க இந்த நிலமையில அடுத்த மாதம் போக வேண்டிய குஜராத் பயணம் ’போவோமா வேணாமா’னு ஒரே மன குழப்பத்துலயே இருந்தேன். நேற்று இரவு மோடியின் 21 நாட்கள் ஊரடங்கு அறிவிற்பிற்கு பிறகு குஜராத் திட்டம் முழுவதுமாக கை விட்டாச்சு.
ரயில் டிக்கெட், விமான டிக்கெட், சுற்றி பார்க்க இருக்கும் சில இடங்கள் எண்ட்ரென்ஸ் டிக்கெட் அத்தனையும் முன்பதிவு செய்த நிலையில் அனைத்தையும் கேன்சல் பண்ணனும். எந்த அளவு  ரிஃபண்ட் கிடைக்கும்னு தெரியல. விமான டிக்கட் மட்டுமே நான்கு பேருக்கும் சேர்த்து 13,000.
இன்று காலையில் முதலில் விமான டிக்கெட் கேன்சல் பண்ண முயற்சித்தால் ’உங்களுக்கு ரிஃபண்டாக எதுவும் வராதுனு மெசேஜ் வருது. ஃப்ளைட் டிக்கெட்  புக் பண்ணும்போதே ரீஃபண்ட் வர்ற மாதிரி கூடுதலாக கொஞ்சம் செலவு ஆனாலும் பரவாலயின்னு தேர்ந்தெடுத்து முன்பதிவு செய்திருந்தால்  டிக்கெட் கேன்சல் செய்ததும் இன்னேரம் பணம் வங்கி அக்கவுண்டில் வந்து விழுந்திருக்கும். இப்போ எனக்கு குஜராத்  ட்ரிப் கேன்சல் ஆனது பத்தி கூட கவல இல்ல, செலவு குறைக்கலாமேனு ரிஃபண்ட் வராத ஆப்ஷனை தேர்ந்தெடுத்து விமான டிக்கெட் புக் செய்து இப்படி மாட்டிகிட்டோமேனு ஒரு ஃபீலிங்ஸ்:((((((
*
ஜெனவரி  30ஆம் தேதி முதன் முதலா  இந்தியாவில் கேரள மாநிலத்தில் சீனாவில் இருந்து வந்த நபருக்கு கொரொனா  பாசிட்டிவ் உறுதி செய்யபட்டது. சரியா சென்ற மாதம் ட்ரம்ப்  வந்த சமயத்தின்போதும் இந்தியாவில் கொரொனாவால் பாதிக்கபட்டவர்களது எண்ணிக்கை வெறும் மூன்று. மார்ச் மாதம் துவக்கத்தில் இருந்து பிறகு படிப்படியாக எண்ணிக்கை அதிகரித்துக் கொண்டே  வருகிறது.
கோவட் 19 வைரஸ் பரவலைத் தடுக்க கடந்த வாரம் சனிக்கிழமை முதல் தமிழக எல்லைகள்  அனைத்தும் மூடபட்டது. அதனால் ஆந்திராவில் இருந்து தமிழகத்துக்கு வரும் அனைத்து வாகனங்களையும் திருத்தனிக்கு 10 கீமீ தொலைவில் இருக்கும் மத்தூர் எல்லை பகுதியில் தடுத்தி நிறுத்தி விடுகிறார்கள். அரசு பேருந்துகள், இரு சக்கர வாகனங்கள் என  எதையும் விட்டு வைப்பதில்லை. அத்தியாவசிய வாகனங்களை மட்டுமே தமிழகத்திற்குள்  அனுமதிக்கிறார்கள். ஞாயிறு அன்று நாட்டின் பிரதமர்  ஒருநாள் சுய ஊரடங்கு அறிவித்திருந்த போது அன்று மதியம் ரயில்வே அமைச்சர் பியூஸ் கோயல் நாடு முழுவதும் வரும் 31ஆம் தேதி வரை பயணிகள் ரயில் ரத்து செய்வதாக தெரிவித்திருந்தார். அதனால் திங்கட் கிழமை முதல் திருப்பதியில் இருந்து திருத்தனிக்கு தினமும் வேலைக்கு போவது தடை பட்டது.
இந்நிலையில் நேற்று இரவு எட்டு மணிக்கு நாட்டின் பிரதமர் மோடி 21 நாட்களுக்கு ஊரடங்கு உத்தரவை வேற அறிவிச்சிட்டார். மாநிலம் விட்டு மாநிலம் நான் தினமும் பயணம் செய்து வேலைக்கு போக வேண்டிய சூழ்நிலை இருப்பதால் இந்த நிலமையில் போக எந்த வழியும் இல்லாததுனால அடுத்த 21 நாட்களுக்கு வீடுதான் கதி.
முதல்ல கொஞ்சம் கஷ்டமா இருந்தது. உடம்புக்கு சரி இல்லாட்டியோ இல்ல வேறு எதாவது காரணத்துனாலயோ வீட்டுல இருந்தால் எதுவும் தோணாது. அப்புறம் யோசிச்சு பார்த்தா நம்மளோட நன்மைக்கும் நாட்டு மக்களோட நலனுக்குதானே இதெல்லாம்னு என்னை நான்  சமாதான படுத்திக்கிட்டு இருக்க திடீரென ஒரு யோசனை தோணிச்சு. ரொம்ப நாளா  எழுதணும் எழுதணும்னு மனசுக்குள்ளவே நினைச்சுகிட்டிருந்த தாய்லேண்ட் மற்றும் வட இந்திய பயண தொடரில் ஏதாவது  ஒன்றை எழுதலாமேனு  தோணிச்சு. சிங்கப்பூர் பயண கட்டுரை வாசித்தவர்கள் மத்தியில் பயங்கர எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தி இருந்தாலும், தாய்லேண்ட்  சென்று வந்ததும் தாய்லேண்ட் தொடர் எழுத நினைச்சாலும் அந்த  சமயம் மனம் ஒத்துழைக்காத காரணத்தால் தள்ளிகொண்டே போனது.
இதற்கிடையே  சென்ற வருடம் வட இந்திய பயணம் வேறு போய்ட்டு வந்தாச்சு. இந்த சமயத்தில் தற்போது கூட முதலில் தாய்லேண்ட் தொடர் எழுத தோணினாலும் ஏனோ  மனம் அடுத்து முன்னுக்கு நகர மாட்டேங்கிறது. அதுனால இதுதான் தருணம்னு அடுத்து வரும் நாட்கள் பல நாட்களாக மனதில் எழுத நினைத்த வட இந்திய பயண தொடர் எழுத ஆரம்பிக்கலாம்னு இருக்கு.
சென்ற  வருடம் ஆகஸ்ட் மாதம் குடும்பத்தோடு (நான், அம்மா, அப்பா மற்றும் தம்பி) என  நான்கு பேர் வட இந்தியாவில் சுற்றி பார்த்த அனுபவத்தை இந்த வட இந்திய பயண தொடரில் எழுத இருக்கிறேன். ஏற்கனவே வட இந்திய பயணம் புறப்படுவதற்கு சில தினங்களுக்கு முன்பு
இந்த பதிவை

 வெளியிட்டிருந்தேன். அதனுடைய தொடர்ச்சியாக ஒன்னரை ஆண்டுகளுக்கு பிறகு இதோ வட இந்திய பயண தொடர் ஆரம்பிச்சாச்சு:)))
*
பின் குறிப்பு:
எந்த அளவு பயண தொடர்  எழுத வரும்னு தெரியல. வாசிப்பவர்களுக்கு சுவாரஸ்யமா இருக்குமானு  தெரியாது.முடிந்த வரை நினைவில் இருப்பதை  எழுத முயற்சிக்கிறேன்.
மீண்டும் அடுத்த பதிவில் சந்திக்கலாம்.
அதற்கு முன்பு சென்ற வருடம்  வட இந்திய பயணத்திற்கு முன்பு எழுதியதை வாசித்துவிட்டு செல்லுங்கள்.


என்னடா வாழ்க்கை இது? ஒரே குழப்ப மனநிலை(:-((( 


2017 ஆகஸ்ட்ல சிங்கப்பூருக்கு குடும்பத்தோடு டூர் போனதுக்கு அப்பறம் சரியா ரெண்டு வருஷம் கழிச்சு இதோ இந்தமாசம் 23ஆம் தேதி (வெள்ளிக்கிழமை) மீண்டும் ஒரு லாங் டூர் போறோம். (நடுவுல இந்த வருஷம் ஏப்ரல் மாதம் ரெண்டு நாள் மைசூருக்கு போய் இருந்தோம்).
இம்முறை டூர் போறது நார்த் இந்தியாவுக்குதான். கடைசியா டெல்லியில் இருந்து சென்னைக்கு ஜூலை 16 அன்னைக்கு ஃப்ளைட் டிக்கெட் புக் பண்ணியதோடு சரி. அதன் பிறகு டூர் ஏற்பாடுகள் கொஞ்சம் கூட முன்னுக்கு நகரல. சிங்கப்பூர் போறதுக்கு முன்னாடி இப்படியான மனநிலை ஒருநாளும் வந்தது கிடையாது. ஒவ்வொருநாளும் ஏன் ஒவ்வொரு நொடியும் ஒரே எக்சைட்டிங்காதான் இருந்தது. ‘முதன் முறையா வெளிநாட்டுக்கு போறோமே; அதுவும் ஏஜண்ட் மூலம் இல்லாம தனியா போறோமே’ என்கிற ஒரு பயமோ; ஏற்பாடுகளில் குழப்பம் எதுவும் வந்ததில்ல.
இப்போ பயணம் செய்ய போறது இந்தியாவுலதான்; ஆனாலும் என்னவோ லேசா கொஞ்சம் தயக்கமா இருக்கு; பயமா இருக்கு; எனக்கே ஒரு வேளை முன்பு போல பயணத்தின் மீதான ஆர்வம் குறைஞ்சிடுச்சானு சந்தேகமாவும் இருக்கு. சிங்கப்பூர் ட்ரிப் விடவும் இம்முறை கூடுதலாக நாட்கள் அதிகரிச்சிருக்கு. அதோடு சிங்கப்பூர் ட்ரிப்பைவிடவும் இப்போ அதிக தொலைவு பயணமும் செய்ய போறோம். மொத்தம் 4 மாநிலங்களில் சுற்றி பார்க்க இருக்கிறோம். இந்த வட இந்திய பயணம் போகணும் என்கிற யோசனை வந்ததே ஒரு பெரிய கதை.

எட்டு வருஷத்துக்கு முன்பு இணையத்தில் அறிமுகம் ஆன ஒரு நபர்; உயிருக்கும் மேலாக அதுவரையிலும் நேசித்த அந்த ஜீவனை ’இனி அவருக்கும் எனக்கும் செட் ஆகாது’னு புத்திக்கு நல்லா உரைச்சதுக்கு அப்பறம் அவரை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவாயிட் பண்ண ஆரம்பிச்சேன். அந்த சமயம் என்னை நான் டைவட் பண்ணிக்க வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு தள்ளப்பட்டேன். பொதுவா இம்மாதிரியான சூழலில் ஒருவரிடம் ஏமாற்றம் கிடைக்கும்போது மனம் அடுத்தவரது ஆதரவு தேடி நகரும். அதுவரையில் வேறு யாரிடமும் எனக்கு அப்படி நெருக்கமா பழக நகர விருப்பம் வரல. ஒரு வேளை அப்படி தோணினாலும் கடந்த கால நினைவுகள் என்னை எச்சரிக்கவும் தவறல. இப்போ யோசிச்சு பார்த்தா எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்தனமான காரியம் பண்ணி இருக்கிறேன்னு எனக்கு எனக்கே நினைக்க தோணுது. ஜீவா படத்துல ஒரு வசனம் வரும். ஒருத்தருக்குப்பிடிச்ச விஷயத்தை டைவர்ட் பண்ண அவருக்குப்பிடிச்ச இன்னொரு விஷயத்தை தூண்டி விடணும் அப்படினு. அதுனால எனக்கு நானே எதாவது ஒரு வெளிநாட்டுக்கு போயிட்டு வர நினைச்சேன். ’கொஞ்ச நாளைக்கு ஆச்சும் மனசு நிம்மதியா இருக்கும்’னு என்னை நானே சமாதானபடுத்திகிட்டு டூர் போக தயார் ஆனேன்.

எனக்கு பயணம்னா பிடிக்கும் அதுவும் வெளிநாட்டு பயணம் என்றால்.... இத பத்தி ஒரு தோழியிடம் சொல்ல ‘why don't you try Philippines' னு கேட்டிருந்தா. அதன் பிறகு இணையத்தில் கொஞ்சம் ஆராய்ச்சி பண்ணி பார்த்ததில் பிலிபைன்ஸுக்கு நானும் தம்பி மட்டும் போக முடிவு பண்ணி இருந்தேன். ஆரம்பத்துல சரினு தலையாட்டியவன் ‘இதுதான் திட்டம் இதுக்கு இவ்வளவு செலவாகும்’னு சொன்னதுக்கு அப்பறம் அவன் பின் வாங்கிட்டான்.
சரி பிலிபைன்ஸுக்குதான் போக முடியல செலவு குறைவா இருக்கும் ஏதாவது வேறு ஒரு நாட்டுக்கு போக நினைச்சப்போ நேப்பால் எனக்கு தோணிச்சு. மீண்டும் ஒரு வார கடும் ஆராய்ச்சிக்கு பிறகு தரை மார்கத்தில் நேப்பாலுக்குள் sunauli border வழியாக நுழைந்து பொக்கோரோ மற்றும் காட்மாண்டு சுற்றி பார்த்து விமானம் மூலம் டெல்லி வழியாக சென்னைக்கு வந்து வீடு சேர திட்டம் எல்லாம் போட்டு எந்த நொடியும் ஏற்பாடுக்கு தேவையான ரயில் விமான டிக்கெட் முன்பதிவு செய்ய தயார் நிலையில் இருந்தேன். இம்முறை தம்பி முழு ஆதரவு தெரிவிச்சிருந்தான்.
ஒரு நண்பரிடம் ‘நானும் தம்பியும் நேப்பாலுக்கு போறோம்’ ‘ எப்படி இருக்கும்’னு சும்மா கேட்டு தொலைச்சேன். அவர் சொன்ன பதில் நேப்பால் பற்றீய யோசனை பின்வாங்க தோணிடுச்சு.

ஒரு விஷயத்துல மட்டும் நா தெளிவா இருந்தேன். கண்டிப்பா ஆகஸ்ட் மாதம் டூர் எங்கையாச்சும் போகணும்னு மட்டும்... ஏன்னா பயணம் அப்படீங்கிற நெனப்பு எனக்கு அந்த சமயம் எனக்குள்ள ஓடாம இருந்திருந்தா இன்நேரம் எங்க இருந்திருப்பேன்னு தெரியல. அது வரைக்கும் ஒவ்வொரு நொடியும் அவரை பற்றீய எண்ணம்தான் எனக்குள்ளே ஓடிகிட்டு இருக்கும். இனி அவர் என் வாழ்க்கையில் இல்லை என்கிற கசப்பான உண்மை என்னால டைஜஸ்ட் பண்ணிக்க முடியல.

நேப்பால் திட்டம் கைவிட்டதுக்கு அப்பறம் லேய் லடக், ச்ரீனகர் போக திட்டம் எல்லாம் போட்டிருந்தேன். பொதுவா இந்த இடங்களுக்கெல்லாம் போகணும்னா ட்ராவல் ஏஜண்ட் மூலம் போவதுதான் நல்லது. அதுனால முதன் முறையா தாமஸ் குக் ட்ராவல் ஏஜண்டுக்கு கால் பண்ணி ட்ராவல் ஐடினரி எல்லாம் வாங்கி இருந்தேன். ஆனாலும் என்னவோ ஒரு தெளிவான முடிவு எடுக்க முடியாம தத்தளிச்சுகிட்டு இருந்தேன். எனக்கே என்னோட விருப்பு வெறுப்பு மேல குழப்பம் வந்தப்போ. என் மேல எனக்கே நம்பிக்கை இல்லாம போனதா ஒரு ஃபீல்.

அம்மாவுக்கு ரொம்ப நாள் ஆசை டெல்லி மற்றும் தாஜ்மஹால் பார்க்கணும்னு. அடிக்கடி என்கிட்ட சொல்லிகிட்டு இருப்பாங்க. ’ட்ரைன்ல டெல்லி வரை போயிட்டு ஃப்ளைட்ல ரிட்டன் வரணும்’னு. ’நாம நினைக்கிறதுதான் நடக்க மாட்டேங்கிறது; அட்லீஸ்ட் அடுத்தவுங்களோட ஆசையாச்சும் நிறைவேற்றி வைப்போமேனு ஒரு கணம் தோணியதோட விளைவுதான் இந்த வட இந்திய பயணம்... எப்படியாவது இந்த வட இந்திய டூர் நல்லபடியா போயிட்டு வந்திட்டா அம்மாவோட பல நாள் ஆசை நிறைவேற்றிய திருப்தியாச்சும் இருக்கும் அப்படி நினைச்ச நொடியில இருந்து கொஞ்சம் என் மீது எனக்கே அக்கறை வந்தது. மனசும் லேசாகிடுச்சு; மன கொந்தளிப்பும் நின்னுடுச்சு. எல்லாம் சரியாக அமைந்தால் எனக்கும் கொஞ்சமாச்சும் மெண்டல் ஸ்டெபிலிடியும் காண்ஃபிடெண்டும் கிடைக்கும்னு நினைச்சு வட இந்தியாவில் எங்கெங்கு சுத்தி பார்க்கணும்னு பயண திட்டம் எல்லாம் தயார் செய்து; ரயில் விமான டிக்கட் எல்லாம் முன்பதிவு செய்தாகிவிட்டது.
திடீரென ஒரு நாள் உடம்புக்கு சரி இல்லாம போச்சு. வேலைக்கும் போகல. வீட்டுல படுத்துகிட்டே கிடந்தேன். அவரிடம் இருந்து பிரிந்து விடலாம் என்கிற எண்ணம் தோன்றீயதுல இருந்து சில மாதங்கள் கடந்திருந்தது. அதுவரையில் தோனாத எண்ணம் ’அவரை மிஸ் பண்ணுறேனோ அப்படினு எண்ணம் வந்ததும் யோசிக்க ஆரம்பிச்சேன். ’இருக்கபோறது ஒரு வாழ்க்கை; ’கடைசி வரைக்கும் ஈகோவோடும்; வைராக்கியத்தோடும் காலம் கடத்தணுமா’னு எண்ணம் தோணியதும் அதுவரையிலும் பிடிவாதத்தோடு இருந்தவன் ஒரு நாள் போராட்டத்துக்கு பிறகு அவருக்கு ஒரு மெசேஜ் அனுப்பி இருந்தேன். அதை பார்த்ததுமே உடனே கால் செய்திருந்தார். ஒரு வாரம் ஒடிடுச்சு. மீண்டும் பழய கதைதான்.
 என்னடா வாழ்க்கை இது. வாழ்க்கை ஒரு வட்டம் சொல்லுறது இதுதானோ என்னவோ. ஒரே குழப்பமாவே இருக்கு:(((